"Ik ben zo terug." En wég is Catherine Deneuve in de geslaagde Franse road movie Elle s'en va.

Catherine Deneuve debuteerde op haar dertiende, was onvergetelijk in Repulsion en Belle de jour en is op haar zestigste één van de Grande Dames van de Franse cinema.

Bij Deneuve denk je aan leeftijdsloze schoonheid, koele ondoorgrondelijkheid en heel veel sigaretten. Al die elementen vind je terug in Elle s'en va.

Dat is geen toeval, want filmmaakster Emmanuelle Bercot schreef Elle s'en va met Deneuve in het achterhoofd. Haar favoriete actrice schittert in dit verhaal over een Bretons restauranthoudster die op een dag overal de brui aan geeft en een nieuw leven voor zichzelf ontdekt.

Miss Bretagne

Ooit straalde Bettie (Deneuve) als Miss Bretagne, dat was in 1969. Daarna begonnen haar dromen te verpieteren. Op haar zestigste woont ze bij haar moeder, ruziet regelmatig met haar dochter en haalt nauwelijks enige bevrediging uit haar vaste minnaar of het werk in het restaurant. Op een dag ontvlucht ze het allemaal.

De autorit begint als een zoektocht naar sigaretten, maar Bettie vindt telkens nieuwe redenen om niet naar huis terug te keren. Uiteindelijk neemt ze het op zich haar kleinzoon Charly (Nemo Schiffman) naar zijn opa van vaderskant te rijden, enkele honderden kilometers verderop.

Verre reis

Na de Chileense film Gloria, is dit weer zo'n mooi en humoristisch portret van een vrouw op leeftijd. Een opaatje draait met trillende handen een shagje voor Bettie. Een jonge macho in de plattelandsdisco kletst haar in bed. "Ik neem je mee op een verre reis," belooft hij pseudo-romantisch. Ze kan haar lachen bijna niet inhouden.

Het contact met haar naaste familie verloopt veel moeizamer. Bettie wordt gek van haar bemoeizuchtige moeder. Ze weet ook niet goed wat ze aan moet met de voortdurende kwaadheid van haar dochter. Haar brutale kleinzoon en zijn opa zijn aanvankelijk vreemden voor haar.

Minnaars

Het is een simpel verhaal, maar wanneer het met zoveel smaak, humor en liefde wordt verteld, is het tijdloos. Als om dat te bewijzen zingen Bettie en haar dochter tegen het einde van de film een heerlijk ondeugend oma-lied uit 1820. Het vat de levenslustige geest van Elle s'en va mooi samen.

Hier is het eerste couplet:

Mijn grootmoeder, de avond van haar feest
met iets teveel wijn uit een heel goed vat,
zei ons, langzaam knikkend, iets in de geest
van: wat heb ík toch een minnaars gehad!

Te zien in 24 zalen.