Aandoenlijk en mooi geacteerd Canadees drama over twee liefhebbende oudjes. Publieksfavoriet van het festival Film by the Sea.

Jaren geleden maakte hij de tafel die in hun huis staat. Hij hakte zelf de boom om en zaagde zelf de planken. Zijn vader leerde hem houtbewerken. Zestien lagen vernis.

En in het vernis, vertelt hij haar jaren later, in ieder putje, in iedere kras, leeft de herinnering aan hun lange, gelukkige leven samen.

Craig en Irene Morrison uit New Brunswick, Canada, zijn al 61 jaar bij elkaar. Ze kregen zeven kinderen tijdens hun liefdevolle huwelijk. Craig, 87 nu, is nog iedere ochtend vroeg uit de veren om de kippen te voeren of verse melk te gaan halen bij de verderop gelegen hoeve van dochter Ruth.

Energie

Greg is een lange, sterke en koppige man vol energie. Maar zijn kleine, breekbare vrouwtje begint steeds vaker dingen te vergeten: Alzheimer. Ze valt op een dag zelfs van de trap. Maar in een verzorgingshuis wil Irene niet. Het enige geluid dat je daar hoort, zegt ze op een helder moment, is het ‘trage geslof naar het graf.’

Bekijk trailer: 

En dus verzint Craig een beter plan. Op zijn land ligt een mooie heuvel die uitkijkt over de baai. Hij begint daar een nieuw huis te bouwen: zonder trappen, zodat hij tot het einde voor zijn Irene kan blijven zorgen. Helaas bouwt hij ook zonder vergunning. De bouwinspectie komt al snel allerlei lastige eisen stellen.

26 overtredingen

Liefdevolle, ambachtelijke en vitale tachtigjarige versus de bureaucraten; het verhaal klinkt als zo’n krantenartikel dat iedereen graag leest. En dat is Still Mine eigenlijk ook. Regisseur Michael McGowan haalde het verhaal van Craig Morisson uit de Canadese Glode & Mail en maakte er een gedegen publieksfilm van.

Een tikje schematisch is het wel. Wanneer Craig zich bij de rechter moet verantwoorden voor 26 overtredingen van de bouwverordening en begint met: "Bent u een honkbalfan, edelachtbare?", hengelt de film iets te opzichtig naar de sympathie van het sportminnend publiek. En echt álle ambtenaren kijken zuur in deze film.

Het beste hout

Gelukkig staan daar heel veel scènes tegenover die juist het unieke en bijzondere tonen van de liefde tussen Craig en Irene. Zijn grapjes over de oude vrieskisten die zij als plantenbak gebruikt. Een vrijpartij op hun oude dag ("It never get’s old, does it?"). Craig die herinneringen ophaalt aan die zelfgemaakte houten tafel.

Of dat ene moment waarop de sterke Craig even breekt. Zulke scènes en de twee hoofdrolspelers geven Still Mine nét dat beetje meer. Veteranen Geneviève Bujold en James Cromwell zijn prachtig samen. Zij: een angstig muisje met een ondeugende oogopslag. Hij: een man die zelf uit het beste hout gesneden werd.

In 10 zalen