Hoe duur was de suiker - Jean van de Velde

Slavernijdrama probeert een authentieke sfeer neer te zetten maar wordt genekt door soapy dialogen en wisselvallige acteerprestaties.

Dit jaar is het 150 jaar geleden dat de slavernij werd afgeschaft en daar wordt ook in films aandacht aan besteed.

Deze zomer kwam Tula: The Revolt uit, een film die het vooral van goede bedoelingen moest hebben en deerlijk flopte. Deze week mag Hoe duur was de suiker het Nederlands Film Festival openen, en de film gaat ook meteen in de bioscoop uit.

Hoe duur was de suiker is gebaseerd op het boek van Cynthia McLeod, een Surinaamse schrijfster die het best verkochte boek van Suriname op haar naam heeft staan.

De film wordt dan ook verteld vanuit het perspectief van een slavin, de halfbloed Mini-Mini (Yootha Wong-Loi-Sing). In haar memoires beschrijft ze haar leven als slavin van haar leeftijdsgenote, de blanke Sarith (Gaite Jansen).

Novecento

Net als de hoofdpersonen in Bertolucci’s Novecento worden de twee vrijwel tegelijkertijd geboren in het Suriname van halverwege de 18e eeuw, maar bepaalt hun afkomst hoe hun leven zich zal ontrollen. Sarith komt in een gespreid bedje terecht, en Mini-Mini lijkt aanvankelijk eerder haar hartsvriendin dan haar huisslavin. Maar Sarith zet Mini-Mini regelmatig op haar plaats.

Bekijk trailer: 

Met een blanke hoofdrolspeelster die onsympathiek en opportunistisch is maakt Hoe duur was de suiker een dappere keuze. Gaite Jansen weet van Sarith een tragische vrouw te maken, die steeds wreder wordt wanneer ze haar zin niet krijgt. Vreemd genoeg krijgt Mini-Mini, van wie dit toch het verhaal is, veel minder de ruimte: in het middenstuk van de film verdwijnt ze zelfs geheel naar de achtergrond.

Alles is Slavernij

Van de Velde streeft authenticiteit na, door de slavinnen met ontbloot bovenlijf te laten lopen en de slaven Sranan Tongo te laten spreken. Dat werkt, maar juist daarom is het jammer dat de blanke acteurs voortdurend in soapdialogen spreken of een modern toontje aanslaan. Benja Bruining, die zo goed was in Alles is Familie, maakt het helemaal bont: hij slaat een joviale toon aan alsof hij in 'Alles is Slavernij' speelt.

Die wisselvalligheid, plus de ondergeschikte positie van Mini-Mini in het midden van de film, zorgt ervoor dat Hoe duur was de suiker niet overtuigt, ondanks de acteerprestaties van de vrouwelijke hoofdrolspelers. Goede bedoelingen genoeg, maar goede bedoelingen alleen zijn niet genoeg voor een goede film - dat zagen we al bij Tula the Revolt.

In 99 zalen

Lees meer over:
Tip de redactie