Wat zouden ze doen, de grappenmakers van Hollywood, op de Dag des Oordeels?

Goede vraag. Het korte filmpje Jay and Seth Versus the Apocalypse, dat komieken Jay Baruchel en Seth Rogen in 2007 op het internet zetten, maakte dan ook nieuwsgierig.

Destijds ging het slechts om twee stoners en het einde van de wereld. De lange speelfilmversie, geschreven en geregisseerd door Rogen en Evan Goldberg (Superbad, Pineapple Express), betekent het einde van nog veel meer Hollywoodites.

Ze treden allemaal op onder eigen naam in This is The End. Dus wanneer Seth Rogen en Jay Baruchel een hip feestje in L.A. bezoeken, wordt de deur opengedaan door James Franco, staat Michael Cera dronken mooie meiden te betasten en moedigt Craig Robinson popster Rihanna aan om onder het oog van de joelende gasten haar broekje uit te trekken.

Dag des Oordeels

Dolle boel - totdat opeens de grond onder hen opensplijt, bijna alle feestvierders in een gat in de aarde verdwijnen en honderden anderen door mysterieuze blauwe stralen de hemel in worden gezogen. Slechts een handjevol mensen - waaronder ook Jonah Hill, Danny McBride en Emma Watson - blijft achter.

Is dit de Dag des Oordeels zoals voorspelt in de Bijbel? En zo ja, wat dan? "We are actors! We are all soft as babyshit!" Onze 'helden' wagen zich liever niet in het apocalyptische landschap buiten, maar steken binnen nog een jointje op en bedenken een sequel op hun comedy hit Pinapple Express.

Channings cameo

Een film waarin Rihanna al na een paar minuten in een diep ravijn stort, heeft natuurlijk een streepje voor, maar in This is The End vind je nog veel meer zelfspot. Let op de grappen over James Franco's rol in 127 Hours, Seth Rogen in de flop The Green Hornet en Emma Watsons personage in de Harry Potter-films.

Channing Tatum durfde het verst te gaan, maar of hij achteraf blij zal zijn met zijn cameo? This is The End is behoorlijk grof. De penissculptuur in Franco's huis is nog maar het begin. Wees voorbereid op veel drugs, uitgebreide masturbatiediscussies, bloedige ongelukken, kannibalisme en één van de allersmerigste piesgrappen.

Cgi-creatuur

De meligheid wint het regelmatig van het verhaal of de spanning. Wanneer de actie er op een gegeven moment alleen nog maar uit bestaat twee flessen water te vinden - terwijl buiten toch de hele wereld in brand staat! - zakt de film een beetje in. Gelukkig voert een grootgeschapen cgi-creatuur (computer-generated imagery) het tempo snel weer op.

Wie gaat er, als het zover is, naar de hemel en wie verdient de hel? Als parodie op de oppervlakkigheid en het egoïsme van Hollywood is This is The End doorzichtig en zelfs een beetje braaf.

Maar omdat deze grappenmakers totaal geen grenzen lijken te kennen en zelfs in de slotscène nog een absurde grap uithalen, blijf je wel lachen.

In 37 zalen te zien.