Derde en laatste deel van de Wolfpack-trilogie is beter dan deel twee, maar mist het verrassingselement van het eerste deel.

The Hangover was in 2009 een verrassende zomerhit tussen alle sequels. Twee jaar later was Part II zelf een sequel, en dat regisseur Phillips het verhaal uit het eerste deel gemakzuchtig herhaalde in een andere stad werd hem niet in dank afgenomen.

Deel III begint in elk geval niet met de traditionele scène waarin de hoofdpersonen - the Wolfpack - na een wilde nacht met een black-out wakker worden.

In de proloog zien we ongeleid projectiel Mr. Chow (Ken Jeong) uit een Thaise gevangenis ontsnappen. Daarna verplaatst het verhaal zich naar dat ándere ongeleide projectiel, Alan (Zach Galifianakis).

De onberekenbare Alan heeft een giraf gekocht en rijdt daarmee naar huis, zonder op de hoogte van viaducten te letten. Het rampzalige resultaat was in de trailer al te zien (en valt na te spelen op de website van de film).

Black Doug

Al snel is niet alleen de giraf dood, maar ook Alans vader, die zich zo over zijn zoon opwindt dat hij een hartaanval krijgt.

Op diens begrafenis besluiten Alans vrienden Phil (Bradley Cooper), Stu (Ed Helms) en Doug (Justin Bartha) dat er ingegrepen moet worden: Alan moet professionele hulp krijgen. Maar op weg naar de kliniek worden ze van de weg gereden door een oude bekende: Black Doug, de dealer uit eerste deel.

Zijn baas Marshall (John Goodman) heeft nog iets kostbaars te goed van Mr Chow, die na zijn ontsnapping contact heeft opgenomen met Alan. De arme (blanke) Doug wordt opnieuw gegijzeld door de criminelen, en The Wolfpack krijgt drie dagen om Chow te vinden, plus te retourneren wat hij van Marshall heeft gestolen. De eerste stop is Tijuana, de Mexicaanse stad waar alles gebeurt dat in de VS verboden is. Oh boy!

Niet memorabel

Die stop in Tijuana levert echter geen memorabele scène op waarin de makers echt over de schreef gaan, wat toch de verwachting is na de eerste twee delen. Zelfs wanneer The Wolfpack terug naar Las Vegas gaat, zorgt dat niet voor smakeloze grappen.

Er valt genoeg te lachen, en het verhaal zit ook beter in elkaar dan Part II, maar voor de echte dijenkletser moeten we wachten tot de aftiteling.

The Hangover Part III is een prima goedmaker voor wie teleurgesteld was in Part II maar de koek is nu echt op. Echte verrassingen ontbreken, want zelfs de twee ongeleide projectielen zijn voorspelbaar geworden - al is Galifianakis altijd goed voor een paar hilarische opmerkingen. De al even geestige aftiteling is een vette verwijzing naar het prille begin van de trilogie.

Bekijk de trailer:

In 115 zalen