Sympathieke, tragikomische debuutfilm van regisseur en scenarist Jan Ole Gerster.

"Ken je dat gevoel", vraagt Niko Fisher (Tom Schilling) ergens halverwege zijn omzwervingen door Berlijn, "dat alle mensen om je heen een beetje vreemd doen"? Oh Boy bewijst dat het leven zich voortdurend laat betrappen op mooie, lichtelijk absurde momenten - door de dromer die er de tijd voor neemt.

Niko is een zachtaardige twintiger, maar ook een beetje een klaploper. Twee jaar geleden is hij gestopt met studeren. Sindsdien doet-ie eigenlijk maar wat. Hij hangt rond met zijn vriend Matze (Marc Hosemann). Zijn vader weet van niets en betaalde al die tijd een studietoelage.

Maar vandaag zou alles kunnen veranderen. Nikos vriendin heeft hem uit huis gezet, zijn rijbewijs is in beslag genomen, de pinautomaat slikte zijn pasje in, zijn vader weigert hem nog langer te onderhouden en hij loopt oud-klasgenootje Julika (Friederike Kempter) tegen het lijf. Ze heeft nog steeds een oogje op hem.

Niko lijkt zich van al die veranderingen echter nauwelijks bewust. Hij verbaast zich vooral over de nieuwe bovenbuurman die hem komt verwelkomen met een pan gehaktballetjes, de acteur die helemaal van slag is door de Nazi-rol die hij moet spelen of de fantastische stoel van de oma van het lokale drugsdealertje.

Ontmoetingen

Jan Ole Gerster deed als regieassistent ervaring op op de set van Good Bye Lenin! (Wolfgang Becker, 2003). Voor zijn debuutfilm regisseerde hij Tom Schilling  in een mooie hoofdrol, ving de omgeving van de Friedrichstrasse in fraaie zwart-wit fotografie en zorgde voor een scenario vol geestige en ongemakkelijke momenten.

Om het golfpartijtje met zijn vader of de confrontatie met twee metrocontroleurs moet je vooral lachen, maar in veel van Niko’s ontmoetingen schuilt meer. Julika, vroeger zo uitgelachen omdat ze dik was en nu niet van plan ook nog maar één vervelende opmerking te negeren, is een prachtig portretje van moed en pijn.

Gewichtige boodschap

Op een spannende verhaallijn of gewichtige boodschap laat Oh Boy zich niet zo snel betrappen, maar dat hoeft ook niet. Of Niko na deze dag iets van zijn leven gaat maken, laat Gerster in het midden. Hij deelt even zijn verwondering over de wereld met ons en dat is genoeg.

Vooral omdat, in de prachtige laatste ontmoeting met een dronkenman, zelfs de zo beladen Duitse geschiedenis plaats blijkt te kunnen bieden aan een gedachte van kinderlijke eenvoud en onschuld. Misschien is dát de gewichtige boodschap van deze film: waren er maar meer klaplopers en outsiders als Niko.

​Bekijk de trailer:

In 14 zalen