"Net jonge Goden," zuchten Lil en Roz verlekkerd wanneer ze die twee gespierde jongens in de branding zien staan. Maar ja, dat zijn wél hun zonen.

Niet dat Lil (Naomi Watts) en Roz (Robin Wright) zich daardoor laten weerhouden.

Anne Fontaine, die eerder Coco avant Chanel regisseerde, laat het er zwoel aan toegaan in deze verfilming van een novelle van Doris Lessing. Lil begint een relatie met de zoon van Roz. Roz duikt in bed met de zoon van Lil.

Tom (James Frecheville) en Ian (Xavier Samuel) zijn dan ook behoorlijk lekkere brokjes. En aan de paradijselijke Australische kust, waar Lil en Roz buren zijn, is eigenlijk ook niet veel meer te doen dan zonnen, zwemmen, witte wijn drinken en genieten van de gebruinde torso's van de surfer dudes.

Weduwe

Roz is getrouwd met Harold. Lil is weduwe. Zij zwicht als eerste voor de charmes van de buurjongen. Roz zal haar voorbeeld spoedig volgen. Saul, een wat oudere man die een oogje heeft op Lil, vraagt zich af of die twee soms 'lezzies' zijn? Nee dus, maar de hartsvriendinnen delen wel alles met elkaar.

Maar je kunt, als veertiger, natuurlijk niet verwachten dat je eeuwig mag blijven rollebollen met de twintigjarige jongen van de overkant. Er komt een dag waarop hij thuiskomt met een meisje van zijn eigen leeftijd.

Bekijk trailer:

Video

Nog niet uitgeblust

Naomi Watts (44) en Robin Wright (47) zijn nog steeds prachtige actrices en als bewijs dat vrouwen van die leeftijd nog lang niet uitgeblust zijn, werkt Two Mothers zeker. Fontaine neemt opvallend lang de tijd voor de zoen- en vrijscènes en daar doet ze de doelgroep van deze film waarschijnlijk een groot plezier mee.

Maar dramatisch gezien blijft Two Mothers oppervlakkig. Zo'n vierhoeksrelatie moet veel complicaties met zich meebrengen: jaloezie, knagende moederschapsgevoelens… Fontaine onderzoekt die nauwelijks. De vriendschap tussen de vrouwen wordt nooit getest en veel meer dan mooi zijn doen de jongens niet. Die vinden alles best.

Zondig

Hoewel? Opeens zien de twee vriendinnen hun zoons vechten in de branding. "I'll kill you!", roept één van hen nog even voor de duidelijkheid. Kennelijk heeft de scenarist bedacht dat er wat wrijving nodig was tussen boys, want van oplopende irritatie was tot dat moment nog niets te merken. Daarna trouwens ook niet.

Net als in een boeketreeksroman gedragen de personages zich niet altijd even logisch en kauwen de dialogen alles voor: "Nu voel ik me echt zondig." Mag best hoor, het is per slot van rekening bijna zomer. En hoe oud je ook bent, iedereen verlangt naar zon, zee en de smaak van zout op de lippen van een ander. Veel meer moet je echter niet verwachten van Two Mothers.

In 33 zalen