Elefante blanco - Pablo Trapero

Indrukwekkende rondgang door de sloppenwijken van Buenos Aires.

De timing is gelukkig, aangezien het Vaticaan net de eerste Latijns-Amerikaanse paus gekozen heeft.

Jorge Mario Bergoglio is ongetwijfeld een stuk minder progressief, maar ook hij bezocht naar het schijnt regelmatig de arme buurten van Buenos Aires – net als de priesters Julián en Nicolás in Elefanto blanco.

Nicolás (Jérémie Renier) is een jonge Belgische priester. Hij is net terug uit de Amazone, waar hij getuige was van een bloedbad door paramilitairen. Zijn nieuwe missie brengt hem in één van de meest beruchte buurten van Buenos Aires. En ook daar woedt een oorlog: armoede, drugsgeweld, uitzichtloosheid…

Vader Julián (Ricardo Darín) leidt er een kleine parochie. Samen met sociaal werkster Luciana (Martina Gusman) proberen de betrokken priesters drugsverslaafde jongeren een nieuw perspectief te bieden en – met een beetje financiële hulp van het bisdom – nieuwe woningen te bouwen.

Bekijk trailer:

Maar het is een gevecht dat je alleen maar volhoudt als je écht gelooft. Het geldgebrek, de onwil van de kerkleiding en de gemeente, de elkaar bestrijdende bendes en het geweld van de politie maken voortdurend alles kapot. Julián, Luciana en Nicolás moeten weerstand bieden tegen de wanhoop en tegen de eenzaamheid.

Witte olifant

De titel is ontleend aan het enorme niet-voltooide gebouw waarrond het verhaal zich afspeelt. De Elefante blanco had, toen een senator het plan in 1937 goedgekeurd kreeg, het grootste ziekenhuis van Latijns-Amerika moeten worden. Al na een paar jaar werd de bouw gestaakt. Ook in de film lukt het maar niet om het af te bouwen.

‘De witte olifant’ is een krachtig symbool. Het enorme gebouw is als dat logge beest dat je, wat je ook probeert, maar niet in beweging krijgen kunt. Tegelijkertijd klinkt het een beetje als een sprookjesdier. Een droom. Je blijft toch altijd maar hopen dat wonder een keer te mogen aanschouwen.

Kruiwagen

Eén van de meest indringende scènes in Elefante blanco is die waarin Nicolás op zoek gaat naar een vermiste jongeman en toegelaten wordt tot het territorium van bendeleidster Carmelita. De camera volgt hem door de smalle steegjes, langs gewapende bendeleden en plaatijzeren deuren. De tocht eindigt abrupt en onthutsend: ‘Je kunt de kruiwagen gebruiken.’

Want, al wordt er mooi gefilmd en prachtig geacteerd, Elefante Blanco is ook hard. Pablo Trapero (Familia rodante, Nacido et criado, Leonera) houdt zich weinig bezig met plot, maar schetst vooral een vreselijke bestaan. En een missie. Als kijker moet je soms ook vechten tegen de depressie, maar dat is nu juist het wonder: er zijn mensen die wél blijven volhouden, die blijven geloven.

In 7 zalen

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie