Sfeervol en controversieel drama over smoezelige seksuele praktijken in het Zweden van de jaren 70.

De jaren 70 waren ook in Scandinavië de jaren van seksuele vrijheid. Porno en partnerruil waren geen taboes meer. Er gingen zelfs stemmen op om de minimumleeftijd voor seksuele relaties naar beneden bij te stellen en meteen maar het verbod op incest af te schaffen. Kortom, men sloeg door en dat leverde slachtoffers op.

Call Girl toont deze vrijgevochten periode anno 1976 vanuit het perspectief van een 14-jarig meisje, dat terecht komt in een tehuis voor moeilijk opvoedbare meisjes.

Daar trekt ze zich weinig aan van de softe leiding en met een vriendin vlucht ze 's avonds het uitgaansleven van Stockholm in. Ze komt in aanraking met Dagmar Glans, een vrouw die scheutig is met geld en de meisjes als volwassenen behandelt.

Bordeel

Deze Dagmar (sterke rol van Pernilla August) heeft zo haar verdorven redenen om de tieners voor volwassen aan te zien: ze heeft een bordeel waarin ze óók minderjarige meisjes aan klanten aanbiedt - soms aan dezelfde politici die ijveren voor verlaging van de minimumleeftijd voor seks met minderjarigen.

Al gauw raken de meisjes verstrikt in een smoezelige wereld waaruit het lastig ontsnappen is.

Bekijk trailer:

De sfeer van achterkamertjespolitiek en rokerige horecagelegenheden in Call Girl en de manier waarop dit in beeld is gebracht doet denken aan Tinker Tailor Soldier Spy, dat ook al in dezelfde periode speelde. Die gelijkenis is niet toevallig: de Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema verzorgde bij beide films het camerawerk.

Olaf Palme

In Zweden zorgde Call Girl voor nogal wat politieke opschudding, aangezien sommige politici - of de familie daarvan - zich in de personages meenden te herkennen. De zoon van de vermoorde premier Olaf Palme klaagde de makers van de film zelfs aan wegens smaad. Waarmee Call Girl weer zout in een open wond strooide, want de moord op Palme in 1986 is nooit opgelost.

Los van de verwijzingen naar bestaande politici biedt Call Girl een onthutsend kijkje in de socialistische heilstaat die Zweden nooit is geweest, zoals we ook al konden constateren in de Millennium-trilogie. De film is wat wijdlopig en mede daardoor te lang, maar het acteerwerk - ook van de jonge cast - is prima en de smoezelige sfeer van de jaren 70 is goed getroffen.

In 15 zalen