De maker van Gattaca en de schrijfster van Twilight leveren een slaapverwekkende kloon van Invasion of the Bodysnatchers af.

De Twilightserie, gebaseerd op de boeken van Stephenie Meyer, was zo succesvol dat studio’s vochten om de rechten van The Host, ook naar een boek van Meyer.

Dat Andrew Niccol uiteindelijk op de regiestoel plaats mocht nemen stemde hoopvol voor wie de regisseur nog kent van zijn stijlvolle sf-film Gattaca (1997), over het streven naar perfecte mensen.

Sensation White

The Host heeft aanvankelijk ook meer weg van die film dan van het puberhormonenuniversum van Twilight. Buitenaardse wezens hebben de aarde overgenomen en als bodysnatchers bezit genomen van de mensen.

Alleen aan hun lichtgevende irissen kan je nog zien dat het aliens zijn en geen mensen - en aan hun witte kleding, die de indruk wekt dat ze geland zijn om Sensation White bij te wonen.

Zielen en zoekers

Een klein groepje mensen verzet zich tegen de emotieloze aliens (‘Zielen’) en een van hen is Melanie (Saoirse Ronan).

Helaas wordt ze al in een van de eerste scène opgepakt door zogenaamde Zoekers en na een vrije val met behulp van een Genezer opgelapt en omgeturnd tot alien. Melanie is echter zo sterk dat ze zich verzet tegen de Ziel die bezit heeft genomen van haar gastlichaam (‘host’).

Gespleten persoonlijkheid

Dit ingewikkelde uitgangspunt wordt in de film uitgewerkt door Melanie te laten praten tegen haar tweede, buitenaardse ik, alsof ze een gespleten persoonlijkheid heeft.

Zo kan ze ook het publiek uitleggen waarom ze doet wat ze doet, wat nodig is wanneer haar tweede ik verliefd wordt op een ándere jongen dan waar Melanie een relatie mee had. Zo komen we alsnog in Twilight-sferen en kan de doelgroep gerust zijn.

Autocommercial

Melanie gaat namelijk haar oude vriendje zoeken in de woestijn waar het verzet zich schuil houdt en vreemd genoeg neemt verzetsstrijder Jeb (William Hurt in de slaapstand) deze overduidelijke alien liefdevol op, ook wanneer blijkt dat de Zoekers de achtervolging hebben ingezet.

Dat doen ze in zilverkleurige sportauto’s, waardoor The Host af en toe doet denken aan een ellenlange autocommercial.

Bekijk de trailer

Sloom

The Host moet wel een van de sloomste sf-films zijn die ooit is gemaakt. Zelfs de actiescènes zijn traag, en de spanning loopt evenmin op doordat de weinig intelligente buitenaardse wezens makkelijk om de tuin zijn te leiden.

Met drie hunks die inwisselbaar zijn en een dokter die op Obama lijkt heeft The Host soms meer weg van een parodie. Van Meyer hadden we niet veel beter verwacht, van Niccol helaas wel. 

In 88 zalen