Deftig drama over een strijkkwartet dat geconfronteerd wordt met jaloezie, overspel en ziekte. Met onder andere Christopher Walken.

Christopher Walken heeft een van merkwaardigste stemmen uit de filmwereld. Zijn overslaande stem en dictie, met pauzes op de vreemdste momenten, wordt gretig geïmiteerd (Youtube).

Gecombineerd met zijn indringende blik komt Walken dan ook het best tot zijn recht als weirdo of schurk, of in een actiekomedie als Seven Psychopaths.

In A Late Quartet pakt Walken het stukken serieuzer aan. Hij speelt de cellist van een beroemd strijkkwartet dat tot de culturele elite van New York hoort en binnenkort hun 25-jarig jubileum viert.

Tweede viool

In de kwart eeuw dat het kwartet bij elkaar is hebben ze lief en leed gedeeld, en stelde niet iedereen het op prijs dat hij letterlijk tweede viool speelde.

Naast Peter Mitchell (Walken) bestaat het kwartet uit Robert (Philip Seymour Hoffman), Juliette (Catherine Keener) en Daniel (Mark Ivanir). Robert en Juliette hebben een huwelijk dat vanwege Roberts overspelige gedrag op springen staat, en een dochter, Alexandra (Imogen Poots), die vioolles krijgt van Daniel.

Bijles in bed

Wanneer deze bijles in bed eindigt heeft, het kwartet er nog een splijtzwam bij.

Ondertussen tobt Peter met serieuzere problemen: bij hem zijn de eerste verschijnselen van Parkinson geconstateerd.

Binnenkort zal hij zijn strijkstok aan de wilgen moeten hangen en het is de vraag of hij het 25-jarig jubileum gaat halen. Die mededeling leidt ertoe dat de drie anderen hun onderlinge geschillen terzijde leggen, zij het tijdelijk.

Bekijk de trailer

<br>

Spagaat

A Late Quartet moet het hebben van de spagaat tussen de verfijnde klassieke muziek waar het kwartet zijn faam aan dankt en de lage driften - jaloezie, overspel - waar de leden zich mee bezig houden.

Toch ademt de film vooral goede smaak uit: alles blijft netjes binnen de lijntjes, zelfs de ruzies en het vreemdgaan. Het maakt de film nogal braaf en saai.

Wel aardig is dat acteurs als Walken en Seymour Hoffman andere rollen spelen dan we van ze gewend zijn, al geloof je nooit helemaal dat ze echt viool of cello spelen.

Maar bij zijn afscheidsspeech is Christopher Walken weer helemaal in zijn element, met zijn stem als instrument: je moet wel van steen zijn om hier geen brok van in je keel te krijgen.

In 20 zalen