Matt Damon en Frances McDormand in mooi geacteerde en humoristische ecologiefilm.

Dat Matt Damon ook kan schrijven wisten we al. De acteur schreef in 1997 Good Will Hunting met Ben Affleck. Promised Land schreef hij met collega-acteur John Krasinski.

Damon zou de film aanvankelijk ook zelf regisseren, maar die klus ging uiteindelijk naar Gus Van Sant (Elephant, Milk), altijd goed.

Steve Butler (Matt Damon) en Sue Thomason (Frances McDormand) zijn op pad voor het energiebedrijf Global Crosspower. Ze gaan van huis tot huis en proberen de door de crisis getroffen inwoners van de plattelandsgemeente McKinley ervan te overtuigen hun land te leasen. Er zit gas in de bodem. "You could be a millionaire."

Onduidelijk

Maar veel is nog onduidelijk over de risico's van het boren naar schaliegas ('fracking'). Tegen de twijfels en bezwaren van leraar Frank Yates (Hal Holbrook) zijn Steve en Sue nog wel opgewassen, maar dan duikt opeens milieuactivist Dustin Noble (John Krasinski) op met foto's van dode koeien.

Bekijk trailer:

En ook bij henzelf slaat de twijfel toe. Als vertegenwoordigers van Global proberen ze natuurlijk altijd al op goede voet te komen met de lokale bevolking, maar de charmante lerares Alice (Rosemarie DeWitt) en winkeleigenaar Rob (Titus Welliver) gaan steeds meer betekenen voor Steve en Sue.

Enige uitweg

Alle personages zijn fraai en genuanceerd geschetst in Promised Land. Niemand hoeft eraan te twijfelen dat het gasbedrijf vooral grote winsten hoopt te maken, dat de risico's worden gebagatelliseerd en dat zelfs omkoping niet wordt geschuwd; toch zijn Steve en Sue geen gewetenloze monsters.

Steve komt zelf uit een boerengezin en volgens hem is dit de enige uitweg uit de crisis. "I don't sell them earth gas, I'm selling them the only way to live." En hoe komen de VS anders af van hun verslaving aan olie? Met hippie-idealen? "Let's just run everything on rainbows and happy thoughts!?"

Liefdesbrief

Het is sterk dat Promised Land meerdere kanten laat zien van het debat dat op dit moment in Amerika wordt gevoerd over 'fracking', maar wat is het jammer dat de film de conclusie niet aan de kijker overlaat. In de slotscène wordt maar al te duidelijk wat de makers vinden dat wij moeten denken.

Vervelend gelijkhebberig wordt Promised Land gelukkig niet. Daarvoor is de cast veel te goed en zijn de sarcastische één-tweetjes tussen Damon en McDormand veel te grappig. En daarvoor vormen Van Sants landschappen en portretten een te mooie liefdesbrief aan het Amerikaanse platteland - dat je inderdaad graag zou behouden.

In 20 zalen