Geslaagde debuutfilm met veel visuele flair en een sterke hoofdrol van Yorick van Wageningen.

De afgelopen weken gingen er –naast platte kaskrakers als Verliefd op Ibiza en Ushi Must Marry- drie Nederlandse films uit die het typisch Hollands landschap op een originele manier bekeken.

Dat komt deels door de achtergrond van de debuterende regisseurs: Diederik van Ebbinge (Matterhorn) was oorspronkelijk cabaretier, en Michiel ten Horn (De Ontmaagding van Eva van End) animatiefilmer.

Bij die twee originele regisseurs voegt zich deze week een derde debutant, Guido van Driel, die van oorsprong striptekenaar was. Zijn eerste speelfilm, De Wederopstanding van een Klootzak, openingsfilm van het Rotterdams Filmfestival, is gebaseerd op zijn eigen strips. Dat is te merken aan de opvallende visuele aanpak – en dat is als compliment bedoeld.

Bullebak

Hoofdrolspeler Ronnie (Yorick van Wageningen, lekker onappetijtelijk met bril, buik en nekkraag) is de klootzak uit de titel. Een crimineel en een bullebak, al valt dat aan het begin van de film eigenlijk nog wel mee.

Maar dan heeft Ronnie zijn Wederopstanding al gehad, blijkt uit een lange flashback: Ronnie is na een mislukte moordaanslag van karakter veranderd.

Dokkum

Hij is nog wel op zoek naar de man die een aanslag op zijn leven pleegde. Een tatoeage van het wapen van Dokkum is zijn enige aanwijzing, dus gaat hij naar Dokkum met zijn trouwe lijfwacht Janus (Juda Goslinga).

Maar die raakt danig in de war als Ronnie in hun hotel de eigenaresse beleefd complimenteert met het eten, of met gevaar voor eigen leven iemand uit de vlammen redt.

Asielzoeker

Naast de zoektocht van Ronnie speelt een verhaal over Eduardo, een getraumatiseerde asielzoeker (Goua Robert Grovogui) die op een Friese boerderij werkt.

Het is te merken dat dit verhaal later aan het script is toegevoegd, want het hangt er een beetje bij en de manier waarop de beide verhalen worden samengebracht doet ook wat geforceerd aan.

Cartoonesk

Maar tegenover dit minpunt staan sterke rollen van Yorick van Wageningen en een bizar optreden van de betreurde Jeroen Willems, als zingende Ierse crimineel.

Cartoonesk, maar memorabel. Voeg daarbij de vaak fraaie manier waarop het polderlandschap in beeld is gebracht, en het is duidelijk dat we weer een regietalent rijker zijn.

In 8 zalen