"Nou, welcome in our family dan maar." Grappige lulligheid in tragikomische debuutfilm.

De 29-jarige regisseur Michiel ten Horn studeerde in 2007 af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Zijn eerste lange speelfilm De ontmaagding van Eva van End is geestig, mooi gefilmd en verraadt veel talent.

"Er komt dit weekend een Duitse jongen logeren." Wanneer de eenzelvige en altijd wat norse Eva (Vivian Dierickx) thuis aankondigt dat er een Duitse uitwisselingsstudent langskomt, is er eerst niemand die reageert. Maar er staat de familie Van End een confronterende ontmoeting te wachten.

Vader Evert (Ton Kas) werkt in de frikadellenfabriek en durft zijn vrouw nauwelijks aan te raken. Moeder Etty (Jacqueline Blom) oogt verdrietig. Zoon Erwin staat op het punt te gaan samenwonen. Zoon Manuel groeit op voor galg en rad en oogst alleen goedkeuring van vader omdat hij zoveel frikadellen naar binnen werken kan.

Nee, dan Veit (Rafael Gareisen)! De Duitse uitwisselingsstudent met de frisse lokken en de witte broek, is verbijsterend perfect en optimistisch. "I'm really happy for you Erwin," zegt hij bijvoorbeeld, en hij meent dat oprecht. Of: "Thank you, Etty. You’re so kind." Hij heeft godbetert zelfs een Afrikaans Foster-kindje!

Doos vol herinneringen

Het kan niet anders of het leven van de Van Endjes zal voorgoed veranderen door de komst van Veit. Ma begint te mediteren, pa begint te collecteren en Erwin begint, om van zijn acne af te komen, te masturberen. Hoe Veit Eva's leven beïnvloedt, wordt in de titel al verraden, al gaat ook dát net even anders dan je verwacht.

De ontmaagding van Eva van End is niet helemaal consequent in zijn uitgangspunt, want uiteindelijk is het niet Veit, noch de vrij passieve Eva, die voor de grootste verandering zorgt. Manuel en de vondst van een oude doos vol herinneringen leiden ons naar de onthulling van een dramatisch familiegeheim.

Rafelrandjes

Bij een absurdistische komedie zijn het vaak de rafelrandjes die je het meeste doen. Daarom blijft de scène hangen waarin dierenvriend Eva haar konijn doodknijpt of die waarin Manuel een uur lang met Veit op de brommer zit om hem ergens in de velden achter te kunnen laten. Niets is menselijker dan tegenstrijdig en irrationeel gedrag.

De ontmaagding van Eva van End kent een paar van dat soort mooie momenten, maar uiteindelijk probeert Ten Horn alles net iets té keurig in elkaar te laten passen en is de ontknoping wat voor de hand liggend.

Er schuilt misschien wel een Nederlandse Wes Anderson in de jonge regisseur, maar hij zou nog wat meer mogen vertrouwen op zijn overduidelijke talent en intuïtieve invallen.

In 10 zalen