"I am that one nigger in ten thousand." Quentin Tarantino en Jamie Foxx nemen op stijlvolle en humoristische wijze wraak op het Amerikaanse slavernijverleden.

Wraak is één van de favoriete thema's van Tarantino. Kill Bill, Death Proof, Inglourious Basterds? Allemaal wraakoefeningen.

Nadat de Joodse Basterds korte metten maakten met Hitler, krijgen nu de zwarte Amerikanen genoegdoening. Op de maten van de fraaie song van Anthony Hamilton: "Looking for Freedom…"

Zweepslagen

Dat nummer begeleidt één van de meest aangrijpende momenten in Django Unchained. Django (Jamie Foxx) en zijn vrouw Broomhilda (Kerry Washington) zijn slaven op een plantage in het zuiden van de VS. Het is 1858 en de zweepslagen gaan je werkelijk door merg en been.

Django en Broomhilda worden los van elkaar verkocht en dat is het moment waarop Django de premiejager Dr. King Schultz (Christoph Waltz) ontmoet. De excentrieke Duitser koopt hem vrij, maar is cynisch over zijn eigen motieven. Slavernij of premiejagen, het is allebei 'flesh for cash'. Hij heeft Django gewoon nodig.

Schultz maakt namelijk jacht op de Brittle Brothers en alleen Django weet hoe die eruit zien. Zodra de boeven overhoop zijn geknald, worden de rollen echter omgedraaid. Django kan de hulp van Schultz goed gebruiken, want hij wil naar Mississippi om Broomhilda te bevrijden van de sadistische plantagehouder Calvin Candie (Leonardo DiCaprio).

Tarantinoësque

Django Unchained is in alle opzichten een typische Tarantino-film. Het geweld is grof, Schultz en Candie gebruiken vreemde volzinnen en woorden als 'rambunctious' en we herkennen in de film veel vaste Tarantino-medewerkers. Samuel L. Jackson heeft een fantastische rol als de oude huisslaaf Stephen.

Tarantinoësque zijn ook de vele verwijzingen naar andere films. Django (1966) van de Italiaanse westernregisseur Sergio Corbucci was uiteraard een belangrijke inspiratiebron. De oorspronkelijke Django, acteur Franco Nero, heeft een cameo in de film. Ook een blaxploitationfilm als Mandingo (1975) is een invloed geweest.

Unchained

Wat Django Unchained uittilt boven zijn twee vorige films, is dat Tarantino met al die cinefiele knipogen en erudiete praatjes ook iets te melden lijkt te hebben. De film is wel weer te lang - vooral de scènes met DiCaprio slepen - maar alle humor en virtuositeit dienen ditmaal een verhaal dat opvallend coherent verteld wordt.

Van de spookachtige en aangrijpende slavenoptocht in het begin tot de hilarische parodie op de Ku Klux Klan: racisme en onverdraagzaamheid bijten in het stof. Spike Lee klaagt weer over Tarantino's gebruik van het N-woord, maar hij vergeet het belangrijkste: je staat te juichen wanneer Foxx zijn geweer ten hemel stoot en zijn paard de sporen geeft.

In 87 zalen