Don’t go to Silent Hill! Heather wordt talloze malen gewaarschuwd in deze tweede gameverfilming. DO NOT GO TO SILENT HILL! Raad eens waar Heather terechtkomt?

Bekijk video

Het Japanse spel Silent Hill verscheen in 1999 voor het eerst op de Playstation. De griezelige survival horror van Konami telt tegenwoordig negen delen. Silent Hill: Revelation is hoofdzakelijk gebaseerd op het derde deel en draait om de belevenissen van Heather (Adelaide Clemens) in een nare nachtmerriewereld.

Bebloede knuffelkonijnen

Achttienjarige Heather en haar vader Harry (Sean Bean) zijn al jaren op de vlucht, maar het is moeilijk ontsnappen aan nachtmerries en visioenen van bebloede knuffelkonijnen. Heather droomt regelmatig over een akelige kermis waar zich achter iedere attractie ziekte, dood en verderf verschuilen.

De echte wereld kent ook z´n voor- en nadelen. Heather wordt weliswaar op weg naar school door iemand geschaduwd en ze is kwaad omdat ze altijd maar moet verhuizen (‘I really don’t want to know anyone here.’), maar de blondine ontdooit wanneer blijkt dat klasgenoot Vincent (Kit Harington) een oogje op haar heeft.

Maar helaas, het Kwaad krijgt toch de overhand. Op een dag blijkt haar vader door onbekenden te zijn ontvoerd. Iemand heeft op de muur geschreven: ‘Come to Silent Hill’. Er zit niets anders op. Heather moet de confrontatie aan met haar angsten en met haar in nevelen gehulde verleden.

Angstaanjagende freaks

Silent Hill: Revelation ziet er griezelig uit: lange, donkere gangen met smerige muren, bloedvlekken, gejammer, gekraak, gezichtsloze monsters en moordlustige zombieverpleegsters. Creature-designers Paul Jones en Patrick Tatopoulos zorgen voor angstaanjagende freaks. ‘This is a place of lost souls.’

Ook de Belgische cameraman Maxime Alexandre levert goed werk. Alexandre is een horrorspecialist en heeft films als Haute tension en de remakes van The Hills Have Eyes en The Crazies op zijn palmares staan. De man weet hoe je een monster met een enorme bijl moet uitlichten.

Hobbelpaardjes

Regisseur en scenarist Michael J. Bassett weet helaas minder goed wat hij aan moet met Silent Hill. De dialogen zijn zo gammel en versleten als de hobbelpaardjes op die kermis en de acteurs strompelen moeizaam door alle uitleg en clichés. Harington doet zijn grote onthulling in de stijl van Days of Our Lives: ‘I am the son of…’

Jammer. Christophe Gans regisseerde in 2006 nog een tamelijk goede Silent Hill en nam daarin wat meer afstand van de game. Dat leverde veel suspense en enkele schokkende verrassingen op. Bassett bereikt het omgekeerde. Zijn versie ziet er wel uit als een nachtmerrie, maar zorgt nauwelijks voor klamme handen.

In 22 zalen.