Koning van Katoren - Ben Sombogaart

AMSTERDAM - Verfilming van het populaire boek van Jan Terlouw ziet er prachtig uit, maar is een trage vertelling, ondanks alle moderniseringen.

Al twee jeugdboeken van schrijver en politicus Jan Terlouw zijn inmiddels verfilmd

Oorlogswinter (2008) was de meest succesvolle, met bijna een miljoen bezoekers; het kleinschaliger Briefgeheim volgde twee jaar later.

Met Koning van Katoren is nu ook het meest fantasievolle boek (1971) van Terlouw verfilmd.

Koning van Katoren speelt zich af in het fictieve land Katoren, waar de ministers de macht grijpen zodra de koning overlijdt. Op diezelfde dag wordt ook Stach geboren, niet bepaald onder een gelukkig gesternte: zijn moeder sterft in het kraambed, zijn vader valt van de toren bij een poging de vlag halfstok te hangen.

Stach wordt opgevoed door zijn oom, de paleisknecht Gervaas (Hans Leendertse).

Lefgozer

Zeventien jaar later zucht Katoren onder de bureaucratische dictatuur van de ministers. Stach (dan gespeeld door Mingus Dagelet) is ondanks zijn moeizame start uitgegroeid tot een vrolijke lefgozer.

Hij stelt zich zelfs beschikbaar voor het koningschap. De ministers geven hem vijf (in het boek nog zeven) onmogelijke opdrachten, in de verwachting dat de naïeve Stach het er niet levend vanaf zal brengen.

De opdrachten behelzen onder meer het vinden van een remedie tegen knobbelneuzen, het verslaan van een draak die uit afval bestaat en het stoppen van kerken.

De gebouwen zelf, wel te verstaan, want deze vier gevaartes koersen als schepen dwars door de stad Uikumene en richten enorme schade aan. Dat pakt in de film spectaculair uit en doet denken aan Terry Gilliams gebouwen-als-zeilschepen in The Meaning of Life.

Wifi in Katoren

Met thema’s als ontkerkelijking en milieuvervuiling is te merken dat het boek uit 1971 komt, maar in de film wordt er alles aan gedaan het gegeven te moderniseren. Er wordt volop ge-smst, gewikipediaad en geblogd: Katoren moet wel een supersnel wifi-netwerk hebben. Ook de snelle montage en de opdringerige soundtrack doen krampachtig modern aan.

Daar staat tegenover dat het verhaal juist sloom wordt verteld. Alles wordt twee keer uitgelegd, en het is maar goed dat Stach niet zeven doch vijf opdrachten moet uitvoeren.

En Mingus Dagelet maakt als hoofdpersoon een fletse indruk: een mooie jongen, maar ook een erg naïeve blije eikel. De fraaie Italiaanse locaties maken een hoop goed maar Oorlogswinter blijft nog steeds met stip de beste Terlouw-film.

In 114 zalen

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie