"Eerst komt de recessie, dan komt de depressie." Geen nood: je vindt driehonderd soorten gif in de Winkel voor Zelfmoordbenodigdheden.

Le magasin des suicides is een Frans animatiesprookje met een duister onderwerp en een optimistische conclusie.

Regisseur Patrice Leconte verrijkte het kinderboek van Jean Teulé niet alleen met prachtige tekeningen, maar ook met zwartgallige musicalliedjes.

In een grauwe, druilerige stad waar iedereen voortdurend sombert, regent het zelfmoorden. Letterlijk. Maar waarom zou je gewoon van het dak springen of je laten aanrijden, als de Winkel voor Zelfmoordbenodigdheden van de familie Tuvache zoveel mooiere alternatieven biedt?

De baas van de winkel, Mishima Tuvache, complimenteert een depressieve sportleraar met zijn creatieve keuze voor zelfverbranding op het schoolplein, maar adviseert een stijlvol Japans alternatief: seppuku! Mme Lucrèche legt suïcidale dames uit dat je een gifflesje moet koesteren als een duur parfum.

De leuze van de winkel staat op het tasje dat je meekrijgt: ‘Is uw leven mislukt? Maak een succes van uw dood!’. Marilyn en Vincent, de kinderen Tuvache, wensen de klanten na hun aankoop een somber ‘Vaarwel...’

Maar dan verandert opeens alles. Er wordt een nieuw kind geboren, Alan Tuvache, en verdomme: hij lacht!

Kleine zonnestraal

Mishima moedigt zijn kleine jongen nog aan om te gaan roken, in de hoop op een mooie longkanker, maar er valt niets aan te doen: Alan is een kleine zonnestraal. En het joch is van plan iedereen op te vrolijken. Bijvoorbeeld door zijn zus Marilyn over te halen tot het geven van een verleidelijke sluierdans.

Jean Teulé was één van de drijvende krachten achter L’Écho des savannes, een rebels stripblad voor volwassenen dat in de jaren zeventig in Frankrijk bekendstond om zijn gewaagde en sarcastische grappen. Dat is ook de toon van Le magasin des suicides. Het elegante tekenwerk is van Régis Vidal en Florian Thouret.

Ander einde

Dat Leconte er een musical van maakte is begrijpelijk. Teksten als ‘Zonder berouw of spijt, het is eindelijk mijn tijd’ en ‘Wat heeft het voor zin je nog te verzetten?’ zijn alleen te verdragen met een vrolijk circusmuziekje. Toch doseert Leconte het niet helemaal goed. De sombermanliedjes blijven wat lang doorgaan.

Gelukkig wordt het daarna wel erg leuk en verrassend. Teulé had, letterlijk en figuurlijk, een ander einde bedacht, maar de geestelijke vader heeft geen reden tot somberheid. Le magasin des suicides is fraai geanimeerd, origineel en Alan Tuvache en zijn vreemde familie slagen er voortdurend in je aan het lachen te maken.

In 4 zalen