Niet meteen de hypotheekadviseur bellen, maar Jennifer Lawrence weet House at the End of the Street nog best aardig te verkopen.

De titel doet denken aan The Last House on the Left (1972) en The House on the Edge of the Park (1980), twee films die zelfs onder geharde horrorliefhebbers berucht zijn.

Zo akelig is House at the End of the Street gelukkig niet. De film blijkt – tot en met de laatste scène – geïnspireerd op een nog veel bekendere genreklassieker uit 1960.

Verklappen welke film dát is, zou zonde zijn. De opening van House at the End of the Street geeft nog niets weg. Mijnheer en mevrouw Jacobson worden midden in de nacht wakker omdat kleine Carrie Anne aan het slaapwandelen is. Moeder stapt zuchtend uit bed - waarna beide ouders opeens worden vermoord.

Naastgelegen huis

Vier jaar later betrekken Sarah (Elisabeth Shue) en puberdochter Elissa (Jennifer Lawrence) het naastgelegen huis in de bossen. Wat er bij de Jacobsons aan het eind van de straat gebeurde, is inmiddels iedereen bekend. 'Is that Mr. and Mrs. Dead People’s house?' vraagt Elissa. Inderdaad - en het huis is niet zo verlaten als gedacht.

Bekijk de trailer:


De sheriff stelt ze gerust: het is Ryan (Max Thieriot) maar, de zoon van de Jacobsons. 'Hij is zo lief en verdrietig,' mijmert Elissa verliefd. Wie zou dat niet zijn met een dubbele moord in de familie? Sarah vertrouwt hem natuurlijk niet, maar zou zich misschien ook zorgen moeten maken om het verwilderde meisje dat we steeds in de film zien opduiken.

Horrorformules

Regisseur Mark Tonderai debuteerde in 2008 met de aardige horrorfilm Hush. Scenarist David Loucka schreef het rampzalige Dream House (2011). Beide mannen dwalen nooit ver van de klassieke horrorformules. House at the End of the Street zet je een aantal keren op het verkeerde been, maar echt heel verrassend is deze film niet.

Effectief is hij meestal wel, vooral in de scènes die het van een langzame opbouw moeten hebben. Er rammelt iemand aan een deurknop… Elissa daalt langs een keldertrap… Jammer genoeg eindigt zulke spanningsopbouw vaak in een wat onsamenhangend gemonteerde geweldsscène of, het andere uiterste, met een suffig kennismakingsdiner.

Laatste stop

Gelukkig is er nog Jennifer Lawrence. De jonge actrice is gezegend met een gezicht dat tegelijkertijd alledaags en bijzonder is, en spreekt met een fikse dosis sarcasme. Ze blaast daarmee de moeder-dochterrelatie leven in en maakt het meer dan aannemelijk dat de kordate Elissa zou vallen voor die veel te stille buur.

House at the End of the Street werd al in juni 2010 opgenomen. Lawrence was toen net opgevallen met haar rol in Winter’s Bone. Haar grote doorbraak als de hoofdrolspeelster van The Hunger Games moest nog komen. De film profiteert onmiskenbaar van haar talent, maar House at the End of the Street was voor haar gelukkig niet de laatste stop.

House at the End of the Street draait in 37 zalen