Robert De Niro als dakloze met grote verhalen. Het zal je vader maar wezen.

Er zijn drie klassieke Amerikaanse auteurs: Mark Twain, J.D. Salinger en Jonathan Flynn.

Nooit van Flynn gehoord? Hij werkt toch al jaren aan The Button Man, de grote Amerikaanse roman waarvoor hij ongetwijfeld een Nobelprijs zal winnen. Althans, dat denkt Jonathan Flynn (Robert De Niro) zelf.

Valse Pollock

‘Ik ben een rasverteller,’ herhaalt de verlopen en stevig drinkende taxichauffeur tegen iedereen die het horen wil. Zijn zoon Nick (Paul Dano) herinnert zich hem vooral ‘als manifeste afwezigheid.’ Hij groeide alleen op met zijn moeder (Julianne Moore) en heeft zijn vader al achttien jaar niet gezien. Dan hangt pa opeens aan de telefoon.

‘Heb je een pick-up?’ Dat is wat hij na al die jaren wil weten. Jonathan is uit zijn appartement gezet. Zijn zoon helpt hem zijn spullen in een garagebox te zetten, verdraagt de onverdraagzame tirades van zijn vader aan het adres van zwarten en homoseksuelen en ontvangt als dank… een valse Jackson Pollock! En weg is zijn vader weer.

Nick vervolgt zijn leven. Hij is een gekwetste en in zichzelf gekeerde jongeman die er met de nodige moeite toch in slaagt zijn leven op de rails te krijgen. Hij krijgt een relatie met Denise (Olivia Thirlby) en vindt werk in een daklozenopvang. Hij begint te schrijven. Zijn vader ondertussen, verliest ook zijn baan als taxichauffeur en belandt op straat…

Daklozenopvang

Being Flynn is gebaseerd op het autobiografische boek Another Bullshit Night in Suck City van Nick Flynn. Regisseur Paul Weitz (About a Boy) weet ook de poëzie van de roman te vangen. Bijvoorbeeld in de scène waarin Jonathan Flynn een besneeuwde winternacht doorbrengt op een verwarmingsrooster: ‘Een onzichtbare man in een onzichtbare kamer.’

Wanneer Nick’s vader zich in de daklozenopvang meldt, blijft hij zich voordoen als de grote schrijver die materiaal verzamelt. ‘Dit is een kans om te zien hoe de andere helft leeft.’ Schrijnend, maar de paradox is dat zijn zoon zich werkelijk laat inspireren door de junks, de daklozen en de mensen die een beetje gek zijn. Net als Weitz, die de film volstopt met mooie observaties.

Kwetsbaar

Weitz wil misschien iets teveel. De scènes over Nick’s gecompliceerde relatie met Denise, de drugsverslaving die hij ontwikkelt en de vele flashbackscènes die ons vertellen van het overlijden van Nick’s moeder missen de intensiteit die ze verdienen. De verhaallijn met De Niro kampt juist weer een beetje met herhaling.

Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de cast en de dialogen. Fijn om De Niro weer eens in een goede rol te zien. Paul Dano is uitstekend. Nick probeert zichzelf te beschermen tegen zijn dominante, mythomane vader, maar de liefde maakt kwetsbaar. De zoon vat de waarheid over The Button Man ontroerend samen in een prachtige laatste zin: ‘I see’.

In 8 zalen