The Possession – Ole Bornedal

De joodse versie van The Exorcist: Oy vey! Die kist is niet koosjer!

De beroemdste horrorfilm aller tijden is nog steeds niet uitgespookt.

The Exorcist (William Friedkin, 1973) stond duidelijk model voor deze horrorfilm waarin het kleine meisje Emily (Natasha Calis) bezeten raakt van een joodse demon en daarvan verlost moet worden door – uiteraard - een rabbijn die hardop voorleest uit de Thora.

Dibbuk in een doos

De andere inspiratiebron is niet joods of katholiek, maar oud Grieks. The Possession is ook een beetje het verhaal van de doos van Pandora. Wie, zoals Emily, op een rommelmarkt een oude houten doos vindt met hebreeuwse inscripties, is gewaarschuwd. Niet openmaken die doos!

Ze doet het natuurlijk toch. Em is de jongste dochter van Clyde (Jeffrey Dean Morgan) en Stephanie Brenek (Kyra Sedgewick). Vader en moeder zijn net gescheiden. Haar oudere zus Hannah reageert haar frustratie af met cynisme. Zijn Em’s obsessie met die geheimzinnige doos en haar vreemde gedrag soms ook noodsignalen?

De doos bevat ogenschijnlijk niet veel meer dan een ring, een tand, een houten figuurtje, een dode mot en nog wat oude troep. Maar een blik in de spiegel, honderden levende motten, een MRI-scan én de experts van de plaatselijke Synagoge bevestigen: Em is bezeten van een kwade Jiddische geest, een zogenaamde Dibbuk.

eBay

Naast The Exorcist en de Griekse mythologie is er trouwens nóg een verrassende inspiratiebron: eBay. In februari 2004 werd daar namelijk een ‘Dibbuk Box’ te koop aangeboden. De koper, de conservator van een museum in Kirksville, schreef een boek over alle pech en vreemde ziekten die de doos sindsdien bij hem veroorzaakte.

Een verduivelde joodse doos; logisch dat Sam Raimi en Robert Tapert, de mannen achter The Evil Dead en talloze andere griezelfilms, geïnteresseerd waren. Zij produceerden The Possession. De Deense regisseur Ole Bornedal (Nightwatch, The Substitute, Deliver Us from Evil) regisseerde.

Gilletje

Veel meer dan een brave herhalingsoefening is het helaas niet geworden. Al te grote plotgaten zitten er niet in, maar de film brengt ook niet bijster veel teweeg. The Exorcist werkte omdat je écht medelijden kreeg met kleine Regan en het schuldgevoel van Father Karras bijna kon proeven. De besognes van de Breneks zijn voorspelbaar en doorsnee.

Eng weggedraaide ogen en andere special effects willen nog wel een gilletje losmaken, maar de onthulling waar de hele film naartoe werkt valt tegen. Is dat ‘m nou die Didduk? Wat jammer dat die veelbelovende joodse invalshoek zo weinig originele schrikmomenten oplevert.

Het wachten is op de islamitische Exorcist. De Koran barst van de djinns.

In 51 zalen

Tip de redactie