Michael Winterbottom situeert een negentiende-eeuwse Engelse roman in het hedendaagse India. Interessant idee, maar Bollywood volgens Winterbottom is toch niet helemaal geslaagd.

Trishna is gebaseerd op de roman Tess of the d’Urbervilles (1891) van Thomas Hardy.

Winterbottom (24 Hour Party People, The Road to Guantanamo) ruilt het fictieve Engelse graafschap Wessex in voor het Indiase dorpje Osian, de toeristenindustrie in Rajasthan en het moderne leven in Mumbai, in de schaduw van de Indiase filmindustrie.

Boerenmeisje en playboy

Trishna (Freida Pinto, Slumdog Millionaire) is een beeldschone Indiase plattelandsdochter. Jay Singh (Riz Ahmed, The Road to Guantanamo) is uit Engeland overgekomen om in het hotel van zijn vader te werken. Zodra hij Trishna ziet is hij verkocht.

Wanneer Trishna’s vader een ongeluk krijgt en haar familie de enige bron van inkomsten verliest, biedt Jay haar een baan aan. Ze reist naar Jaipur om in het hotel te komen werken - en om bij Jay te zijn, natuurlijk. Al snel draagt zij de vrucht van hun samenzijn. En dat is pas het begin.

Het verhaal is, niettegenstaande de Engelse oorsprong, eigenlijk puur Bollywood. De liefdesgeschiedenis van een arm boerenmeisje en een rijke playboy; vol hoogte- en dieptepunten, romantiek, tragiek, onoverbrugbare klassenverschillen en een zeer, zéér melodramatische finale. Alleen de dans- en zangsequenties ontbreken.

Jeepchauffeur uit Osian

Winterbottoms regie vormt aanvankelijk een interessant contrast. Met de camera losjes de straat op, in ogenschijnlijk geïmproviseerde scènes met figuranten die ter plekke zijn geworven. Zeker in de eerste helft van de film heeft het India van Trishna weinig te maken heeft met de gestileerde glamour van Bollywood.

Dat is mooi. Het spel van Pinto en Singh, maar ook dat van niet–professionele acteurs als de jeepchauffeur uit Osian die Trishna’s vader mocht spelen, is natuurlijk en geloofwaardig. Pinto maakt van de passieve en zwijgzame Trishna een vrouw die behalve schoonheid en intelligentie ook de naïviteit van een boerenmeisje uitstraalt.

Kamasutra

Helaas gaat het daarna mis met Trishna, in beide opzichten. Winterbottom overvoert ons met drukke markten en andere couleur locale, maar de opdringerig sentimentele score en het scenario helpen het zo opgebouwde realisme uiteindelijk om zeep. Vooral in de finale vliegt Winterbottom volkomen uit de bocht.

In Jay vermoed je vanaf het begin al een rijke jongen, die niet door heeft hoe hij Trishna te gronde richt. In de laatste akte wordt zijn personage echter volkomen ridicuul. Opeens ligt Jay alleen nog maar champagne te drinken in de koele schaduw van zijn hotel-paleis en bladert grijnzend door de Kamasutra.

Opeens is Jay een cliché geworden. Opeens is Trishna gereduceerd tot dienstmeid en hoer. Opeens eindigt een interessante film als smartlap.

In 10 zalen