Happy Happy – Anne Sewitsky

Het gras is altijd groener aan de overkant. Zouden ze die uitdrukking in het met sneeuw bedekte Noorwegen ook kennen?

Kaja (Agnes Kittelsen) is altijd Happy Happy.

Ze heeft een kind met Eirik. Het huwelijk is niet zo heel gelukkig, maar haar zonnige humeur sleept haar overal doorheen. Kaja heeft dus ook een brede welkomstlach klaarliggen voor de nieuwe buren: Sigve, zijn vrouw Elisabeth en hun geadopteerde Afrikaanse kindje Noa.

Spelletjes

De verschillen zijn meteen duidelijk. Sigve en Elisabeth komen uit de grote stad en zoeken rust op het platteland. Ze zijn mooi, succesvol en gelukkig met hun kleine Ethiopiër. Het wereldje van Kaja, Eirik en hun zoontje is veel minder hip. Kaja volgt diëten. Eirik gaat soms een weekje weg ‘om te jagen’. Zoontje Theodor is een kleine pestkop.

Bekijk de trailer

 

Logisch dus, dat er stiltes beginnen te vallen tussen de kersverse buren. Wanneer ze op een avond het ‘Het Grote Parenspel’ spelen, wordt het helemaal pijnlijk. Hoe goed ken jij je partner? Kaja moet nogal wat weglachen, want Eirik herinnert zich zelfs niet welke kleur ondergoed zijn vrouw die ochtend heeft aangetrokken.

Ondertussen is de kleine Theodor gefascineerd door de huidskleur van Noa en speelt met hem ‘Het Slavenspel’. Iedereen speelt spelletjes op den duur. Zo ziet Theodor op een dag zijn moeder met een poedelnaakte buurman in de sneeuw ravotten en ontdekken we ook wat Eirik werkelijk uitvoert tijdens die jagersweekjes.

Relatieklucht

Happy Happy is het filmdebuut van Anne Sewitsky. Het is een sympathieke, openhartige relatieklucht. Het fraaie sneeuwdecor en het geestige scenario, dat heel slim steeds verschillende koppels bij elkaar zet tot aan de onvermijdelijke eindscène op Kerstavond, zorgen voor frisheid.

Agnes Kittelsen is het sprankelende middelpunt, maar ook Joachim Rafaelsen (Eirik), Henrik Rafaelsen (Sigve) en Maibritt Saerens (Elisabeth) acteren goed. Saerens heeft de meest interessante rol, omdat Elisabeth vanaf het begin op haar hoede is voor die nét iets te aardige buren en omdat zij ook een gemeen trekje heeft.

Herenkoor

Op twee punten slaat Sewitsky de plank mis. Het verhaal wordt af en toe onderbroken door een herenkoor dat, strak in het pak gestoken, de kijker toezingt. Bedoeld als ironisch terzijdes, maar deze oubollige lolligheid is storend. Een plots opduikende Barack Obama tegen het einde van de film, valt nog veel meer uit de toon.

Het valt Sewitsky te vergeven, want voor de rest stemt Happy Happy heel gelukkig.

In 4 zalen

Tip de redactie