De crisis heeft de bioscoop nu ook bereikt: zelfs welvarende zakenmannen staan van de ene op de andere dag op straat.

Bobby Walker (Ben Affleck) overkomt in The Company Men wat al zoveel Amerikanen is overkomen: ontslag.

De ene dag heb je nog een managersfunctie in de transportsector, een huis en een luxe auto; de volgende dag krijg je een kartonnen doos mee zodat je meteen je bureau kunt leegruimen.

Opeens is Bobby 'just another asshole with a résumé'. Hij moet zich melden bij een re-integratiebureau en van die verschrikkelijke peppraatjes aanhoren. Bobby is zijn ergernis nauwelijks de baas, verknalt prompt het eerste sollicitatiegesprek en wil niks weten van de verkoop van het huis of de Porsche.

102 punten

En Bobby is de enige niet. Zijn collega Phil (Chris Cooper), die nota bene aan de basis stond van het bedrijf, en zijn chef Gene (Tommy Lee Jones) vliegen er bij de eerstvolgende ontslagronde uit. Waarom? Omdat de beursnotering van het bedrijf naar de 102 punten moet. Daarom.

De waanzin ten top. Wanneer Gene en Bobby over de, inmiddels afgedankte scheepswerf lopen waar het bedrijf ooit begon, verzuchten ze: "we used to make something here." Zijn zwager, timmerman Jack (Kevin Costner), leert Bobby weer de waarde kennen van 'an honest day’s work'.

Afgedankt

Het thema is natuurlijk actueel. De machteloosheid die hardwerkende mensen voelen wanneer ze opeens worden afgedankt door 'de economie' is uitstekend materiaal voor filmdrama. Met deze cast, en ook met een acteur als Craig T. Nelson, is dat in goede handen.

Regisseur John Wells was jarenlang uitvoerend producent en schrijver van televisieseries als The West Wing en E.R. The Company Men biedt hetzelfde soort sociaaldrama: het loopt als een klok, de personages zijn tamelijk geloofwaardig en alle plotlijntjes komen mooi bij elkaar in een hoopgevende conclusie.

Alternatief

Een beetje te mooi. Dat Gene het bed deelt met de dame van personeelszaken die hem uiteindelijk toch zijn ontslagbriefje zal overhandigen, is zo’n scenarioconstructie die je op televisie misschien nog wel accepteert. In een film is het té toevallig. En zo is ook de rol van Costner té nadrukkelijk bedoeld als alternatief voor al die graaiende zakenmannen

Erg prikkelend is The Company Men daarom niet. Als kritiek op een economisch systeem dat mensen afdankt omwille van aandeelhouders is het einde van The Company Men bovendien behoorlijk naïef.

Is 'geloof, moed en enthousiasme' werkelijk de oplossing? De film en duizenden Amerikanen hebben net bewezen dat het zo niet simpel is.