Mark Wahlberg in sterke remake van IJslandse smokkelthriller.

Hij was een legendarische smokkelaar. Chris Farraday (Mark Wahlberg) was de douane altijd te slim af en was bovendien zo verstandig er op tijd uit te stappen.

Hij leidt nu een kalm leventje met vrouw (Kate Beckinsale) en kinderen. Totdat schoonbroer Andy (Calab Landry Jones) alles verprutst…

Smokkelaars

Andy probeerde coke het land in te smokkelen maar was, toen het hem te heet onder de voeten werd, gedwongen de dope overboord te gooien. Denk maar niet dat zijn baas Tim Briggs (Giovanni Ribisi) daar begrip voor kan opbrengen. Om Andy uit de penarie te helpen, is Chris gedwongen nog eenmaal de smokkelroute te varen.

Chris en Andy monsteren aan op De Borden. Het containerschip van kapitein Camp (J.K. Simmons) vaart naar Panama en Chris heeft een paar vrienden onder de bemanning. Samen plannen ze de smokkel van een heel pallet valse dollars. Probleem is niet alleen de douane. Ook de kapitein vertrouwt Chris voor geen meter.

Vrijwel alles gaat mis. De smokkelaars veroorzaken bijna een scheepsramp; er is iets met het valse geld en wat erger is; thuis zijn er ook problemen. De hyperagressieve Briggs bedreigt Kate en de kinderen. Ze duiken onder bij Chris’ beste vriend Sebastian (Ben Foster). Maar hoelang zijn ze daar veilig?

Moed en intelligentie

Contraband is de remake van de IJslandse thriller Reykjavik-Rotterdam van Óskar Jónasson. Baltasar Kormákur speelde in 2008 de hoofdrol in dat origineel en regisseerde nu de Amerikaanse remake. Hij kan er met een gerust hart mee thuiskomen.

In Panama-Stad, waar Chris in de problemen komt, en in Amerika, waar Kate moet vechten voor haar familie, is voortdurend wat aan de hand. Ze slaan zich er doorheen met moed en intelligentie. Dat maakt Contraband spannend en, tegen het einde, ook verrassend geestig.

Zeildoek

Contraband kan bovendien bogen op een sfeervolle setting. Cameraman Barry Ackroyd werd eerder genomineerd voor een Oscar voor zijn cinematografie in The Hurt Locker. De machinekamer van De Borden, de Panamese drugsbendes, de druilerige haven van New Orleans… alles voelt realistisch.

De topcast maakt het af. Wahlberg, onlangs nog te zien in The Fighter, wordt alleen maar prettiger om naar te kijken. Simmons is heerlijk. En dan heeft de film ook nog een hilarische laatste verrassing in petto: let op dat zeildoek met die verfspatten in Chris’ Panamese smokkelbusje!

In 47 zalen