Nederlands liefdesdrama over de dove Nick en Evy moet het vooral hebben van mooie beelden en een prachtig sounddesign.

Zestienjarige Evy (Gaite Jansen) valt op wilde jongens. Ze vindt het maar wat leuk wanneer haar nieuwe vriendje brutaal doet tegen haar vader en moeder.

Dat brengt wat leven in de brouwerij tijdens de altijd zwijgzame maaltijden in het kille hypermoderne appartement van haar ouders.


En Nick (Michael Muller) is een echte bad boy. Hij heeft een motor, een stoere leren jas, wild haar, zonnebril en een baardje van een paar dagen.

Het is spannend om met hem te vrijen en te dromen over weglopen. Weg van hier, zwanger worden en pas over vijf maanden terugkomen, wanneer niemand er nog iets aan kan doen.

Sonar

Wat deze opstandige puberliefde anders maakt, is dat Evy en Nick doof zijn. 170 Hz is de hoogste lage toon die Nick nog horen kan: het diepe geluid van zijn motor of de knal van een dichtslaande deur. Voor de rest communiceren ze met handgebaren en heel veel tedere aanrakingen.

.

Maar Nick heeft een duistere kant. Hij heeft nachtmerries. Eerder zagen we hem al pissen op de Mercedes van zijn vader en een pestkop keihard terugpakken. ‘Wat is er? Waarom vertrekken we eerder?’ gebaart Evy bezorgd wanneer hij onverwachts besluit dat het nú tijd is om weg te lopen. Je voelt: er is iets mis.

Evy en Nick verbergen zich in een oude Russische onderzeeboot. Ze vrijen, lezen en wachten. Evy schrijft een dagboek op een oude tikmachine. Maar als de oude sonar van de duikboot het nog zou doen, dan zou je hem steeds harder horen bliepen: het geheim van Nick moet ooit aan de oppervlakte komen.

Nachtmerries

Wat er gebeurd is, kun je al vroeg raden. 170 Hz heeft een eenvoudige plot en werkt de personages losjes uit. Dat geeft ruimte voor eigen interpretatie en dat werkt hier goed. Wat aan Nick bijvoorbeeld ook achteraf nog blijft intrigeren, zijn die nachtmerries die suggereren dat we nog niet de helft van zijn motieven kennen.

Het geeft Michael Muller en Gaite Jansen vooral ook veel ruimte om te acteren. Muller is een beetje stijf in zijn eerste filmrol. Jansen is beter. Ze was eerder te zien in de televisieserie In Therapie en de films Schemer, Sonny Boy en Lotus. Ze werd in 2011 genomineerd voor een Gouden Kalf.

De idylle en het gevaar

De meeste indruk maken het esthetische camerawerk van Rogier den Boer en de vaak symbolische scènes die regisseur Joost van Ginkel heeft bedacht. De scène, waarin de twee in het graan liggen en een naderende dorsmachine niet horen, is bijvoorbeeld prachtig omdat hij de idylle en het gevaar zo dicht bij elkaar brengt.

170 Hz won de publieksprijs tijdens het Nederland Film Festival 2011. Dat zal toch ook te danken zijn aan het fantastische sounddesign van Marco Vermaas. De vervormde zwembadgeluiden en verre echo’s maken deze ‘dove’ film vooral tot een zeer boeiende luisterervaring.

In 10 zalen