Vervolg biedt opnieuw veel visueel spektakel en knipogen maar spannend wordt het nooit. Met Robert Downey jr en Jude Law.

Twee jaar terug paste Guy Ritchie de stijl van visuele krachtpatserij die we kennen uit zijn Britse gangsterfilms (Snatch) toe op de klassieke Britse detective Sherlock Holmes.

Het resultaat was een historische actiefilm vol ironische een-tweetjes tussen Robert Downey jr als Holmes en Jude Law als zijn trouwe assistent Watson.

In Game of Shadows keren Downey en Law terug en ook het gekibbel is weer niet van de lucht, alsof ze een getrouwd stel zijn. Downey’s Holmes is nog altijd even onverantwoord – hij kauwt op cocabladeren, een verwijzing naar het cokegebruik van Holmes – terwijl Laws brave Watson juist op het punt staat te trouwen.

Bruid uit trein

Uiteraard gooit Holmes roet in het eten, van het vrijgezellenfeest tot de huwelijksreis. Zo werpt hij de kersverse bruid van Watson uit een rijdende trein (!) om haar erger leed te besparen. Zelf moet hij toezien hoe zijn vriendin Irene (Rachel McAdams) slachtoffer wordt van de sluwe schurk Moriarty (Jared Harris).

Blote Fry

Blijkbaar lopen vrouwen vooral voor de voeten van het speurdersduo; ook de door Noomi Rapace gespeelde zigeunerin krijgt na een veelbelovend begin betrekkelijk weinig te doen. Al lijkt ook Stephen Fry als de broer van Holmes alleen te zijn ingehuurd voor een overbodige naaktscène die ons in al zijn kluchtigheid bespaard had kunnen blijven.

James Bond

Het verhaal draait dus om Holmes & Watson, en hun strijd tegen Moriarty, een schurk die uit een James Bondfilm had kunnen komen. Net als Holmes is hij zijn tegenstanders altijd minstens drie stappen voor, wat op de duur vermoeiend gaat werken.

Bekijk de trailer:

De tweede Holmes-film heeft daarmee hetzelfde probleem als de eerste: de vindingrijke helden lopen nooit echt gevaar en daardoor wordt het nooit echt spannend.

Effectbejag

De visuele krachtpatserij ontbreekt uiteraard niet, zoals bij een achtervolging door het bos met bijbehorende kogelregen. Dan pakt Ritchie uit met slow motion en fast forward; fraai, maar je hebt geen moment het gevoel dat de hoofdpersonen gevaar lopen.

Ook dit Holmes-avontuur moet het hebben van visueel en verbaal spektakel waarbij er voor het olijke duo nooit echt iets op het spel staat.

In 100 zalen