Dolfje Weerwolfje – Joram Lürsen

‘Zeven, denkt Dolfje. Eindelijk ben ik zeven jaar. Dan schrikt hij zich rot. Hij ziet opeens overal haar.’ Dolfje Weerwolfje van Paul van Loon is een hartstikke leuk kinderboek, maar de verfilming valt tegen.

Dolfje (Ole Kroes) werd als baby te vondeling gelegd voor de deur van de familie Vriends. Hij was van harte welkom. Maar lieve mama Vriends (Kim van Kooten), rare pappa Vriends (Remko Vrijdag) en zijn nieuwe grote broer Timmie (Maas Bronkhuyzen) hadden geen idee wat ze daarmee in huis haalden.

Want in de nacht dat Dolfje zeven wordt, begint het opeens overal te jeuken en heeft hij een onbedwingbare behoefte om te huilen naar maan.

Precies: Dolfje verandert in een weerwolf! Een ‘bloeddorstig verscheurend beest’ voor wie de kippen van buurvrouw Krijtjes niet veilig zijn. En Dolfje vindt dat helemaal niet leuk.

Blonde wolvenvacht

Maar daar gaat verandering in komen. Timmie en een mysterieuze man die alleen ’s nachts opduikt, leggen Dolfje uit dat iedereen zichzelf mag zijn, hoe anders je ook bent. Het verlegen jochie kan ‘het beest in zichzelf‘ best gebruiken. Op school wordt hij gepest en Noura, het meisje waar hij verliefd op is, ziet hem niet staan.

En terwijl Dolfje dus iedere volle maan, op vier poten en in een schattige blonde wolvenvacht, door de verlaten nachtelijk straten rent, vragen zijn ouders zich af wat er toch met hem aan de hand is. Ondertussen – wat een toeval – bereiden de kinderen op school een muziekuitvoering voor van… Peter en de Wolf.

Bekijk trailer:


Klassiek

De opzet is klassiek. Natuurlijk gaat geen enkel weerwolfverhaal alleen over grote tanden en wildgroeiend haar. Het gaat over transformatie, over opgroeien; en dat geldt ook voor dit kinderverhaal. ‘Hij worstelt met zichzelf, over wie hij is’, zegt moeder.

Maar de zwakte van Dolfje Weerwolfje is, dat dit uitgelegd moet worden. De worsteling tussen de voor- en nadelen van het weerwolf zijn, of de verandering in Dolfje’s persoonlijkheid worden nooit echt zichtbaar of voelbaar.

De plotjes over het pesten en Dolfjes verliefdheid hadden daarvoor kunnen zorgen, maar juist die verhaallijnen bungelen er maar een beetje bij. Alles overkomt hem. We krijgen nooit te zien dat Dolfje zo gegroeid is, dat hij eindelijk eens voor zichzelf durft op te komen.

Zorgelijk

Ole Kroes is een schattig jochie met helblond haar, een vrolijke blauwe broek en rood jasje – maar geen erg aansprekende Dolfje. Is het soms niet leuk om heel hoog te kunnen springen, plassend je territorium af te bakenen en te horen dat Noura nu wel ‘op je is?’. Regisseur Joram Lürsen laat hem voortdurend heel sip en zorgelijk kijken.

Jammer. Er was een leuk verhaal, de film is mooi aangekleed en de weerwolfeffecten (hoewel geen cgi voor volwassenen) werken best. Het plezier waarmee Paul van Loon zijn verhalen vertelt, verdiende een sprankelender film.

In 120 zalen

Lees meer over:
Tip de redactie