Surprise twists: het is een kunst. Jim Sheridan tovert halverwege zijn horrorthriller Dream House een konijn uit de hoge hoed en blijft met lege handen achter.

Will Atenton (Daniel Craig) zegt zijn baan als hoofdredacteur vaarwel om zich geheel te wijden aan vrouw Libby (Rachel Weisz), zijn twee dochters en het boek dat hij wil schrijven.

Al snel blijkt echter dat in het pittoreske huisje in de sneeuw dat ze in Fairfield County bewonen, een gruwelijke moord heeft plaatsgevonden.

Een zekere Peter Ward heeft in een vlaag van verstandsverbijstering zijn vrouw en twee dochters vermoord en, wat meer is, Peter Ward is net ontslagen uit het krankzinnigengesticht.

En er is ook iets raars met de manier waarop vrouw, kinderen en buurvrouw Ann (Naomi Watts) reageren op elke vraag van Will Atenton...

Spoilers

Voelt u ‘m al aankomen? Het is niet aan ondergetekende om de plot weg te geven, maar erg subtiel gaan de makers van Dream House niet te werk. Wanneer Will een groepje goths in zijn kelder betrapt die daar een seance houden en een van de gepiercte pubers zegt ‘He’s back’, zou er een kwartje kunnen vallen.

M. Night Shyamalan, met alle kritiek die je op zijn laatste films kunt hebben, weet tenminste hoe je een verrassing voorbereidt. Shutter Island van Martin Scorsese zette je lange tijd werkelijk op het verkeerde been. Krankzinnig genoeg verklapt de trailer van Dream House al het hele verhaal – inclusief spoilers!

Bekijk de trailer

Halverwege ontdekken we dus de ‘verrassende’ waarheid. Dream House is dan al niet meer gebleken, dan een voorspelbare thriller die werkelijk geen moment spannend wil worden omdat er zoveel tijd wordt gestoken in het schetsen van een gelukkig gezinsleven, waar verder weinig interessants aan valt te ontdekken.

Wanneer het konijn eenmaal tevoorschijn is gehaald, duurt de film nog drie kwartier. Will heeft de resterende tijd eigenlijk niets beters te doen, dan zijn vrouw nog eens uit te leggen, wat de kijker vanaf het begin al wist. Een tweede plotwending biedt nauwelijks voldoende om de huilerige finale uit te kunnen zitten.

Promotieramp

Ter verdediging: regisseur Jim Sheridan (My Left Foot, In the Name of the Father) schijnt het verschrikkelijk aan de stok te hebben gehad met zijn producenten. Sheridan, ontevreden met de ‘final cut’ van Dream House, probeerde zelfs zijn naam van de titelrol te krijgen. Ook Craig en Weisz waren ongelukkig met het resultaat en werkten niet mee aan de promotie van de film.

Daarmee en met die trailer, lijkt deze 55 miljoen dollar kostende film bij voorbaat kansloos. Maar ook zonder promotieramp, is Dream House dus een film om liever snel te vergeten.

Al was het maar uit respect voor Craig, Weisz en Watts die zoveel beter kunnen, maar in deze film steeds ongelukkiger gaan kijken.

In 31 zalen