SF-film met een origineel uitgangspunt dat helaas minder origineel wordt uitgewerkt. Met Justin Timberlake en Amanda Seyfried.

De uit Nieuw-Zeeland afkomstige regisseur Andrew Niccol had in 1997 een droomdebuut met zijn stijlvolle sf-film Gattaca.

Het jaar erop moest hij toezien hoe de Australische regisseur Peter Weir met de eer ging strijken voor het briljante The Truman Show, geschreven en geproduceerd door Niccol. Na wat hedendaagse uitstapjes (S1m0ne, Lord of War) is de regisseur nu terug met opnieuw een sf-film, In Time.

25 jaar

In Time schetst opnieuw een deprimerend toekomstbeeld. Het klinkt aanvankelijk nog goed: iedereen stopt op zijn 25e met verouderen, en ziet er dus de rest van zijn/haar leven uit als 25-jarige.

Maar tijd is letterlijk geld in dit toekomstbeeld: iemands levensverwachting is digitaal te lezen op diens arm. De rijken hebben tientallen jaren voor de boeg, de armen moeten de uurtjes bij elkaar zien te sprokkelen.

Bekijk de trailer

Iemand die letterlijk van dag tot dag leeft is Will (Justin Timberlake), die samen met zijn jeugdig ogende moeder (Olivia Wilde) in het getto van Los Angeles woont.

Hoewel Will weinig ‘tijd’ heeft, is hij niet te beroerd zijn spaarzame tijd weg te geven aan de minder bedeelden. Dat kan namelijk vrij simpel, door beider armen op elkaar te leggen.

Eeuw cadeau

Will komt onverwacht ruim in zijn tijd te zitten wanneer hij een suïcidale rijkaard redt en deze hem beloont met gift van een eeuw. Een rijkdom waarmee Will zijn leven niet zeker is in het getto, temeer daar zijn saldo voor iedereen te lezen is. Dus vlucht Will naar de rijke wijken van LA, waar hij zijn pokertalent uitprobeert in een casino. Tijd zat!

Uiteraard gaat het mis, want Will wordt verdacht van moord op de rijkaard. Wanneer hij op de vlucht slaat met een rijkeluisdochter (Amanda Seyfried) ontpopt In Time zich als een soort sf-versie van Bonnie & Clyde. Origineel, maar niet geheel overtuigend, niet in de laatste plaats omdat Seyfried maar blijft rondrennen op hoge hakken.

Kat-en-muisspel

In Time komt slim uit de startblokken, maar na een tijdje gaan alle grapjes over tijd als betaalmiddel nogal vervelen. Wat dan overblijft is een doorsnee kat-en-muisspel dat zo weinig boeit dat de gaten in het scenario steeds meer gaan opvallen.

Timberlake doet zijn best, maar ook zijn inzet kan deze film niet redden. Zonde van de tijd, dus.

In 62 zalen