Er was er maar een die zó ‘Poupoupidou’ kon zingen, en dat was natuurlijk Marilyn Monroe. In de koude, winterse Franse Jura deed Candice Lecoeur ook een poging, met even tragische afloop.

De Franse film Poupoupidou begint met de vondst van het dode lichaam van Candice, ergens in de sneeuw bij Mouthe.

Het was een prachtig lichaam en Candice (Sophie Quinton) was dan ook heel populair in de permanent bevroren omgeving. 'La Belle du Jura' noemde men haar.

Het lijkt zelfmoord, maar thrillerschrijver David Rousseau (Jean-Paul Rouve) heeft bedenkingen. Is het niet wel héél toevallig dat Candice gevonden werd in een stukje niemandsland, precies op de grens van Frankrijk en Zwitserland, zodat niemand een politieonderzoek instelt?

Laconieke speurneus

Het onderzoek van David, die aan Candice’s levensverhaal natuurlijk een nieuwe roman hoopt over te houden, brengt hem op de gebruikelijke plaatsen. Hij dringt het mortuarium binnen om haar lijk op aanwijzingen te bestuderen, breekt Candice’s huis binnen, vindt haar dagboeken, spreekt met getuigen en verdachten…

Jean-Paul Rouve speelt David als een prettig laconieke speurneus. Een ongeduldige uitgever, de flirtende hotelreceptioniste en de avances van brigadier Leloup glijden af op zijn geamuseerde blik. Zijn onderzoek lijkt ook niet bepaald bloedserieus. Het is meer een spel: volg de aanwijzingen.

Bekijk de trailer

Regisseur Gérald Hustache-Mathieu speelt, net als David, ook geamuseerd met de lijntjes en aanwijzingen in zijn verhaal. Candice’s fascinatie met Marilyn Monroe blijkt zelfs essentieel voor de plot. Zonder kennis van Marilyn kunnen David en de kijker deze misdaad niet oplossen.

En Hustache-Mathieu speelt ook graag met genres en stijlen. Poupoupidou heeft de vorm van een who-dunnit, maar is eerder een cocktail van drama, komedie en Candice die klassieke Marilyn-momenten naspeelt: de naaktkalender, de affaires met kunstenaars en politici, het liedje 'Happy Birthday Mr. President'…

Seksgodin

Verwacht geen spannende thriller, maar wel heel veel stijl. De sfeervolle winterse locaties, het esthetische camerawerk en Jean-Paul Rouve en Sophie Quinton maken dit beslist tot een smakelijke film.

Van alle elementen, komt het drama het minst tot z’n recht. Dagboekfragmenten en flashbackscènes vertellen ons dat Candice een tragisch leven leidde, maar de cameravoering vertelt eigenlijk een heel ander verhaal. Poupoupidou! Hustache-Mathieu houdt het liever mooi, speels - en een tikje oppervlakkig.

In 10 zalen