''Don’t Stop Believin''. Die aanmoediging in het themalied van de populaire televisieserie Glee, is wel nodig na het teleurstellende Glee: The 3D Concert Movie.

Voor sommige fans is Glee meer dan televisie. Rachel, Mercedes, Kurt, Artie, Blaine en al die andere personages zijn voorbeelden.

Ook al ben je impopulair, zwart, homoseksueel of zit je in een rolstoel: jij mag er zijn. Wees, zoals het liedje zegt, lekker een ‘Loser Like Me’. Draag die geuzennaam met trots!

Prachtig, natuurlijk. Dat de jongens en meisjes die net uit de kast komen of op een andere manier zichzelf hebben leren accepteren ook veel geld uitgeven aan concerten, merchandise of een 3D film, is misschien te cynisch gedacht.

Toch doet Glee: The 3D Concert Movie weinig om de ongelovige tot bekering te brengen.

Positive and happy

De film werd in twee dagen opgenomen tijdens het Glee Live! In Concert! Event in New Jersey. Veertien personages uit de serie brengen in razend tempo de populaire liedjes ten gehore: I’m a Slave 4 U, Raise Your Glass, Teenage Dream, Lucky, Hell to the No, You can Dance, Get it Right enzovoort en zo verder.

De show wordt alleen onderbroken door fragmenten in de kleedkamer en korte portretjes van fans. Josey, een meisje met knalroodgeverfd haar, vertelt over haar sociale angst en haar idool Brittany Pierce. Trenton vertelt over zijn coming-out. ‘Little person’ Janae krijgt tot haar grote verrassing een date to the Prom.

Bekijk de trailer

‘I want to be a positive and happy person,’ verzucht Josey die aan het syndroom van Asperger lijdt. En dat kan ze nu dankzij Glee? Zo kun je ook vraagtekens zetten bij de vreselijk conventionele idealen van Janae: cheerleaden en naar de Prom gaan. Tellen dwergen die automonteur willen worden en naar hardrock luisteren niet mee?

Maar goed, Glee wil een uplifting feestje zijn, dus laten we vooral niet mopperen. Het zijn leuke liedjes en overwegend mooie jongens en meisjes die het enthousiasme uitstralen dat je mag verwachten van een op en top Amerikaanse show.

Sue Sylvester

Maar toch; écht spectaculair is de show niet. Waar zijn de mooie decors en fantastische kostuums? De regie en montage doen een haastklus vermoeden. Ieder nummer eindigt met hetzelfde shot. De camera is niet zelden uit focus, zoomt opeens in of is zelfs nog even op zoek naar de juiste positie.

‘It’s like the playlist of my life’, zegt een fan tegen het eind van de film. Juist zulke trouwe fans verdienen eigenlijk beter dan deze cash in film. Jammer dat Sue Sylvester (Jane Lynch) niet meedoet. Haar bijtende commentaar zou zeer op z’n plaats zijn.

In 49 zalen