Familiedrama over een bruiloft én het einde van de wereld. Mooi gefilmd, maar ook relatief saai voor het Deense enfant terrible.

Door alle commotie rond de nazi-grappen van Lars von Trier op het filmfestival van Cannes zou je bijna vergeten dat hij daar ook nog een film te presenteren had. En nee, daar komt geen nazi in voor.

Melancholia gaat wel over het einde van de wereld, en over een onontkoombaar gevoel van depressie, zelfs op je trouwdag.

The end of the world...

Net als Lars von Triers vorige film, het controversiële Antichrist, begint Melancholia met zeer fraai gestileerde super slow motionbeelden. We zien Kirsten Dunst buiten lopen terwijl vogels om haar heen neervallen.

Kunstschatten vliegen in de fik, een planeet genaamd Melancholia botst op de aarde, and it’s the end of the world as we know it.

Bekijk de trailer

Dat is nogal een statement om een film mee te beginnen. Vervolgens gaat het verhaal een paar dagen terug en schotelt Von Trier ons een tragikomedie voor over een decadente bruiloft met een manisch-depressieve bruid op.

De klucht begint met een limousine die te groot is om een bocht te maken. Kijk, dat zijn pas luxeproblemen!

Part One: Justine

We zijn na, de proloog, beland in Part One: Justine. Dat is ook de naam van de door Kirsten Dunst gespeelde bruid, die trouwt met de nogal schaapachtige Michael (Alexander Skarsgård uit True Blood).

Justine’s ouders (John Hurt en Charlotte Rampling) kunnen elkaar niet luchten of zien, en haar zus Claire (Charlotte Gainsbourg, eerder te zien in Antichrist) zeurt alleen maar dat de planning in de war loopt.

Part Two: Claire

Geen wonder dat Justine regelmatig haar eigen bruiloft ontvlucht. Maar omdat dit geen romkom is, doch een Von Trierfilm gaat ze gebukt onder depressies – net als de maker.

Gelooft ze wel in de rituelen van een bruiloft? Of voelt ze het einde van de aarde naderen? Hoe dan ook, dankzij haar emotionele aanpak is ze uiteindelijk sterker dan haar rationele zus Claire, waar het tweede deel van de film naar is genoemd.

Jack Bauer

Von Trier wisselt komische en tragische gebeurtenissen af op een manier die amuseert én intrigeert, maar ook afleidt.

Zó leef je mee met Justine, en zó word je op komische wijze uit het verhaal gehaald doordat Kiefer Sutherland op zijn Jack Bauers de boel probeert te redden. Melancholia komt daarom niet als een mokerslag aan, zoals Antichrist. Maar de film bezorgt de kijker wel een melancholisch gevoel.

In 21 zalen