Griezelig? Aflevering vijf van de horrorfranchise Final Destination is vooral grappig.

Een groepje werknemers stapt in de bus voor een weekendje teambuilding. ‘Watch your step!’ staat er op het bustrapje. ‘Caution!’ lezen we even later op de brug waar wegwerkzaamheden aan de gang zijn.

Gewaarschuwd zijn we dus beslist, ook zonder het voorspellende visioen van hoofdpersoon Sam (Nicholas d’Agosto).

Maar dat je het van mijlenver al ziet aankomen, is juist de essentie van Final Destination.

Een ongeluk zit hier niet in een klein hoekje, maar loert overal op een kans: een krakkemikkige ventilatie, een loszittend schroefje, een brandende kaars op een tafelrand, een slecht functionerende ooglaser...

Splatterkomedie

Het concept is al vijf delen ongewijzigd. Dankzij het voorspellend visioen overleven Sam en zijn collega’s een vreselijk ongeluk. Alleen, dat was niet zo voorbestemd.

En daarom spannen allerhande soorten defecte apparatuur en een bizarre samenloop van omstandigheden samen om de jongelui alsnog om zeep te helpen.

Iedere sterfscène in Final Destination 5 begint met een serie close-ups van de vele manieren waarop het fout zou kunnen gaan. De grap is dat het steeds nét een beetje anders en creatiever gebeurt dan je verwacht. Want wie wordt er nu van metershoog gespietst op de grote mast van een plezierjacht?

Bekijk de trailer

Horroricoon Tony ‘Candyman’ Todd blijft een griezel, maar bij de meeste, totaal absurde sterfscènes schiet je onwillekeurig in de lach. Slim van regisseur Steven Quale. De serieuze toon van de eerdere delen is niet langer geloofwaardig vol te houden. Hij doet zijn publiek meer plezier met een splatterkomedie.

Maar daarmee houden de complimenten wel op. Wanneer er even niets akeligs gebeurt, is Quale’s regie bedroevend houterig. De televisieacteurs en –actrices laten het afweten. Wanneer Quale probeert grappig te doen (‘Komt een geile dikzak in een massagesalon…’) wenste je dat er maar snel weer een nieuw ongeluk opdook.

Elf jaar

En dat gebeurt ook, al valt op dat de ongelukken steeds minder uitgebreid worden opgezet en snel aan creativiteit inboeten. Kennelijk verliest zelfs De Dood zijn inspiratie op den duur. In de laatste akte moet een van de castleden het vuile werk zelf opknappen.

De Final Destination-serie loopt al vanaf 2000. Elf jaar geleden was het nog eng, nu is het leedvermaak. Het is met de franchise al net zoals met deze personages: het moet een keertje afgelopen zijn. You can’t cheat death. Maar het is leuk het ze te zien proberen.

In 68 zalen