Schlafkrankheit - Ulrich Köhler

Pierre Bokma speelt een mooie hoofdrol in Schlafkrankheit, winnaar van de Zilveren Beer voor Beste Regie.

Ebbo Velten (Bokma) is arts en werkt als ontwikkelingswerker in Kameroen. Twee jaar geleden waren hier wekelijks zestig gevallen van de dodelijke Afrikaanse slaapziekte; tegenwoordig hooguit een paar. Zijn rol is uitgespeeld, maar Ebbo voelt zich vergroeid met Afrika.

Ebbo’s vrouw (Jenny Schily) en puberdochter keren terug naar Duitsland. Hij zal ze spoedig volgen, maar hangt nog wat rond. Het huis is al leeggeruimd.

Een jonge arts, Alex Nzila (Jean-Christophe Folly), is uit Parijs overgekomen om een evaluatie te maken van het ontwikkelingsproject. Dat zal binnenkort wel stoppen, vermoedelijk.

Nijlpaard

Regisseur Ulrich Köhler introduceert Ebbo en Alex apart, en benadrukt de tegenstellingen. Ebbo is een blanke westerling die helemaal thuis is in Afrika. In een van de eerste scènes probeert een corrupte politieman hem wat smeergeld af te troggelen. Ebbo weet precies hoe hij daarmee om moet gaan.

Alex is zwart, maar in Frankrijk geboren en getogen. Hij voelt zich juist verloren in Kameroen. Urenlang probeert hij Ebbo te vinden, zodat hij een begin kan maken met zijn onderzoek. In plaats daarvan is hij gedwongen voor kraamarts te spelen. Wanneer hij Ebbo vindt, lijkt die andere dingen aan zijn hoofd te hebben.

Bekijk de trailer

De slaapziekte bracht Ebbo naar Afrika, maar de ziekte die hem daar trof heet melancholie. Tijdens die politiecontrole blijkt al hoe diep zijn depressie is. Op de rivier vertelt hij zijn opvolger dromerig over een Zwitserse collega die door een nijlpaard werd gedood. Een geval van magische transformatie, volgende lokale bevolking.

Schlafkrankheit is ook een beetje een slaperige, magische film. Een zwempartij in de rivier, een afscheidsdinertje, een vergadering met de locale artsen, een discussie over de verkoop van zijn Four-wheel drive… erg veel gebeurt er niet. Toch zijn in die dagelijkse taferelen vaak erg mooi en subtiele observaties verwerkt.

Magie

Ulrich Köhler groeide op in Afrika. Zijn ouders waren ontwikkelingswerkers in Zaïre. In Schlafkrankheit schetst hij dat wereldje heel precies: het voortdurende heen en weer schakelen tussen Duits, Engels, Nederlands en Frans; altijd een buitenstaander zijn en toch volledig gegrepen door het landschap en de mensen.

Dat Köhler ook wil raken aan de discussie over de effectiviteit van ontwikkelingshulp en met Alex een nogal nadrukkelijk spiegelbeeld opvoert van Ebbo, is overbodig. Gelukkig herstelt de film zich met een mooie, mysterieuze finale aan de rivier. Er is magie hier en Schlafkrankheit laat je die voelen zonder er iets van prijs te geven

In 3 zalen

Tip de redactie