Tikje ijdele komedie over tobbende dertigers in New York. Sympathiek, zoals dat heet, maar je bent hem ook meteen weer vergeten.

Romantische komedies zijn doorgaans enorm voorspelbaar, zoals op deze plek meermalen is gesteld, maar de makers én kijkers doen daar nauwelijks moeilijk over.

Er is echter een soort subgenre dat zich verheven voelt boven de gewone romkom, maar bijna net zo voorspelbaar is: de quirky, independent comedy, de tegendraadse komedie.

Reality Bites

Een van de eerste films in dit genre was Reality Bites (1994), waarin een aantal twintigers (waaronder regisseur Ben Stiller, Ethan Hawke en Winona Ryder) om elkaar heen draaien. Er wordt gelachen, gefeest, vreemd gegaan, ruzie gemaakt en vooral veel gepraat. Aan het eind heeft iedereen een wijze levensles geleerd, maar verder is er weinig veranderd. Dat was toen nog best een fris idee.

Dolende dertigers

Sindsdien zijn er echter tientallen komedies gemaakt die grotendeels hetzelfde uitgangspunt hebben - dolende dertigers in een grote stad, als een soort filmversie van Friends. Vaak hebben ze hippe baantjes, maar weten ze toch niet wat ze willen.

Zoals Sam Wexler in Happythankyoumoreplease: hij is een New Yorkse schrijver van korte verhalen, die een roman wil schrijven, maar te weinig heeft meegemaakt om genoeg stof te hebben.

Bekijk de trailer

Dat verandert enigszins wanneer hij in de metro opgescheept raakt met een zwart weeskind. In zijn naïviteit neemt hij het joch mee naar huis, terwijl een beetje stadsmens moet weten dat daar roddels van komen.

Maar Sam is met zijn hoofd bij een serveerster waar hij verliefd op is. Een serveerster die eigenlijk zangeres wil worden, maar dat spreekt vanzelf in dit genre.

Kale vriendin

Verder heeft Sam nog een goede vriendin die vanwege een aandoening kaal is en op haar werk wordt gestalkt door een collega die foto’s van haar neemt; zij zijn de in dit genre broodnodige weirdo’s, die heel normaal blijken te zijn.

En er loopt nog een stelletje rond waarvan de man vanwege zijn werk graag naar LA wil verhuizen, maar de vrouw niet. Want ja: New York is een culturele broedplaats, al maakt ze daar weinig gebruik van. De snobs dus, die eigenlijk heel gewoontjes zijn.

Vanity project

Happythankyoumoreplease is een zogenaamd ‘vanity project’ van Radner, die de film schreef, regisseerde, en er een hoofdrol in speelt – nog een overeenkomst met Reality Bites, van én met Ben Stiller.

Het is geen vervelende komedie, maar wel het soort film waarvoor het dodelijke predicaat ‘sympathiek’ is uitgevonden. Tegendraads zijn deze films allang niet meer, eerder voorspelbaar en daarom nogal overbodig.

In 4 zalen