Michael Shannon speelt een krankzinnige jongeman in de nieuwe film van Werner Herzog. Voor zijn personage, voor Herzog en de voor film geldt: volkomen en verrukkelijk onvoorspelbaar.

''A 1144 is like somebody’s dead.'' Detective Havenhurst (Willem Dafoe) rijdt - terwijl hij zijn partner vertelt over snelle auto’s – met een slakkengangetje de nieuwe film van Herzog binnen.

In een woonwijk is een moord gepleegd. Wanneer de agenten op plaats delict aankomen fluistert een man in het voorbijgaan: ‘Razzle them! Dazzle them!’

En dat doet het verbazingwekkende My Son, My Son, What Have Ye Done. Tegenover het huis waar de moord gepleegd werd, zit de dader.

Brad (Michael Shannon) heeft zich opgesloten achter een garagedeur met roze flamingo’s, noemt zich tegenwoordig Farouk, bazelt over God en dreigt twee gijzelaars te doden.

Vreemde eenlingen

Regisseur Werner Herzog (Fitzcarraldo, Grizzly Man, The Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans) houdt van vreemde eenlingen.

Tijdens het routineuze politieonderzoek van de middelmatige Havenhurst horen we van getuigen Ingrid (Chloë Sevigny) en Lee Meyers (Udo Kier) hoe Brad volkomen ontspoorde.

Brad is gek. Zijn obsessie voor het zwaard van oom Ted (Brad Dourif) en de manier waarop hij zich vereenzelvigt met de hoofdrol in de Griekse moordtragedie The Eumenides, laten daarover geen twijfel bestaan. Maar eigenlijk is alles vreemd in My Son, My Son… Is de waanzin niet overal? In alledaagse details?

Bekijk de trailer

De waanzin van alledag, dat is natuurlijk het terrein van collega filmmaker David Lynch. Herzog schreef het scenario - geïnspireerd op een moordzaak in San Diego eind jaren zeventig – al in 1995, maar kreeg My Son, My Son… aanvankelijk niet gefinancierd. Totdat de regisseur van Twin Peaks en Blue Velvet hem te hulp schoot.

Lynch’ invloed is overal aanwijsbaar. Bijvoorbeeld in dat vreemde verhaal dat oom Ted vertelt over die enorme haan en een dwerg op het kleinste paard ter wereld. Of in Brad’s bemoeizuchtige moeder en haar Jell-O pudding. Shannon is uitstekend. Dafoe is hilarisch. De meeste dialogen zijn surrealistische pareltjes.

Struisvogel

Herzog schoot My Son, My Son… in zijn kenmerkende documentairestijl. De film bevat veel mooi bedachte scènes, maar juist tijdens de geïmproviseerde momenten lijkt hij de werkelijkheid op de allergrootste absurditeiten te betrappen. Wie verzint er nu zo’n scène met een diefachtige struisvogel?

Een enkele keer, vooral wanneer Udo Kier weer de ondankbare taak heeft een van de vele flashbackscènes in te leiden, verslapt de aandacht. Gelukkig staan daar vele momenten van puur filmplezier tegenover. Wie ongeduldig weten wil hoe My Son, My Son… afloopt, doet zichzelf tekort. Waar gaat het over? Waarom zit die scène erin? Laat je meevoeren en verrassen.

In 5 zalen

Beoordeling: * * * *