Tree of Life - Terrence Malick

Wonderschone maar ook pretentieuze film over het leven en de dood. Brad Pitt speelt een strenge vader van drie zoons in de jaren vijftig.

Toen Tree of Life op het meest recente filmfestival van Cannes de Gouden Palm voor beste film won, schitterde regisseur Terrence Malick door afwezigheid.

De notoire publiciteitsschuwe regisseur heeft wel meer eigenaardige trekjes: zijn film stond al gepland voor de vorige editie van Cannes, maar hoewel er een afgeronde versie was liet Malick zijn film doodleuk nog eens hermonteren.

Levenswerk

Malick gaat niet bepaald over één nacht ijs, en dat is ook dan ook de reden dat dit pas zijn vijfde film in bijna veertig jaar is. Tree of Life mag gerust als zijn levenswerk worden beschouwd, want Malick schaafde vele decennia aan het sterk autobiografische project.

Bovendien kan Tree of Life worden gezien als een al dan niet religieuze bespiegeling over leven en dood.

Bekijk de video

Dat klinkt zwaar en Malick maakt het zijn publiek zeker aan het begin niet gemakkelijk, met tegelspreuken en losse impressies die alleen een aanzet van een verhaal vormen.

We zien spelende gezinsleden in de jaren vijftig; vervolgens een moeder (Jessica Chastain) die jaren later een telegram met een onheilstijding krijgt, en een rouwende vaderfiguur (Brad Pitt).

Jurassic Park meets Koyaanisqatsi

Net als het jaren vijftig-verhaal over een gezin met drie zonen vorm begint te krijgen schakelt de film over naar het heden, met een tobbende Sean Penn, een van de drie zonen op latere leeftijd.

Waarna Malick het publiek ineens trakteert op een bombastische natuurfilm over het ontstaan van de aarde, inclusief dinosauriërs en vloeistofdia’s. Jurassic Park meets Koyaanisqatsi!

Wonderschoon

Dat is even doorbijten, maar de beloning volgt in een wonderschoon verhaal over een vader die streng maar rechtvaardig probeert te zijn, en zijn zoons probeert te behoeden dezelfde fouten te maken die hij heeft gemaakt.

Dat een van die zoons jong zal overlijden doet er dan eigenlijk niet meer toe – het gaat om de onderlinge gezinsrelaties en die worden magistraal neergezet, met veel close ups en weinig dialoog.

Stijlbreuk

Des te jammer is het dat er aan het eind een overbodige hedendaagse epiloog rond wederom Sean Penn volgt, die ook visueel (groothoeklens en bombast) een stijlbreuk is.

Tree of Life zou wat mij betreft een meesterwerk zijn geweest zonder die scènes met Penn en die videoclip over het ontstaan van de aarde. Maar daar dacht de jury van Cannes duidelijk anders over, met de toekenning van de Gouden Palm.

In 15 zalen

Lees meer over:
Tip de redactie