Scream 4 - Wes Craven

Lukt het om de horror van Ghostface weer tot leven te wekken? Ja. Scream 4 is behoorlijk geslaagd.

De moorden in Scream (1996) liggen nu al jaren achter ons. In Scream 4 keert Sidney Prescott (Neve Campbell) terug naar het kalme Woodsboro.

Sidney, die Scream 1, 2 en 3 overleefde, is tegenwoordig schrijfster. Sheriff Dewey (David Arquette) en journaliste Gale Weathers (Courteney Cox) zijn ook wat ouder geworden.

Sidney’s nichtje Jill (Emma Roberts) en haar vriendinnen vormen de nieuwe generatie potentiële slachtoffers.

Net als hun vriendjes praten ze graag over horrorfilms. Is Sidney een betere scream queen dan Jamie Lee Curtis of Linda Blair? Van een eng telefoontje of een Facebook-stalker trekken zij niet bleek weg.

Postmodern

Met Scream maakten regisseur Wes Craven en scenarioschrijver Kevin Williamson destijds de eerste postmoderne horrorfilm. Scream barstte van de filmcitaten, ging ervan uit dat de fans hun klassiekers kenden (‘Name the killer in Friday the 13th.’) en speelde met de overbekende clichés en spelregeltjes van het genre.

Hoe evenaar je dat, vijftien jaar na een van de invloedrijkste horrorfilms ooit, twee mindere sequels en een vier melige rip-offs (de Scary Movie-reeks)? Craven en Williamson spelen hoog spel, zeker wanneer je bedenkt dat Scream vanaf het begin balanceerde op het randje van horror en (zelf-)parodie.

Bekijk de trailer

De filmmakers doen een sterke openingszet. In een paar minuten, en met leuke gastrollen voor Anna Paquin en Kristen Bell, drijft de openingssequentie van Scream 4 vakkundig de spot met hoe de franchise nog jaren door had kunnen gaan: Scream 2, Scream 3, 4, 5, Stab 6, Stab 7…

En dan is er opeens een moordpartij die niet zo grappig meer is, of slim, maar écht akelig.

Craven zorgt er in Scream 4 voor dat er weer wat minder te lachen valt en wat meer te gillen. Dat is verstandig, want de franchise dreigde een beetje te slim te worden voor z’n eigen bestwil. Zo’n spannende scène met twee telefoons, twee kasten en twee tegenover elkaar gelegen ramen – dat is Cravens forte.

Derde akte

Sterker: waar men in Scream 4 nog als vanouds babbelt over horrorfilms of de regels van het genre worden de zwaktes duidelijk. Over de sociale media of de nieuwe personages weet de film eigenlijk weinig te melden. De vele filmcitaten (let even op de voornaam van politieagent Perkins) zijn weer vermakelijk, maar meer ook niet.

Halverwege wordt uitgelegd dat een horrorfilm staat of valt met de derde akte. En ja, die finale maakt ook Scream 4 tot een succes. En nee, dat is niet de scène tijdens het grote Stab-a-thon horrorfilmfeest.

Het zal het horrorgenre niet veranderen zoals de eerste Scream dat ooit deed, maar wanneer het masker van Ghostface afgaat is het gelukkig afgelopen met de postmoderne wisecracks en kan er ouderwets gegild worden.

In 91 zalen

Lees het interview met Wes Craven

Tip de redactie