Sober drama met Nicole Kidman en Aaron Eckhart als echtpaar dat het verlies van hun zoontje ieder op eigen wijze probeert te verwerken.

Er zijn weinig zaken zo hartverscheurend, ook in films, als de dood van een kind. Omdat het zo volkomen tegennatuurlijk is dat de jongere generatie eerder overlijdt zijn de ouders doorgaans volkomen verlamd door verdriet.

In de Italiaanse film La Stanza del Figlio (2001) wist zelfs de door regisseur Nanni Moretti gespeelde psycholoog geen raad met zijn gevoelens van wanhoop en verdriet.

Ook in Rabbit Hole probeert het door Nicole Kidman en Aaron Eckhart gespeelde echtpaar om te gaan met het verlies van hun zoon.

Bekijk de trailer

Deze Danny is al overleden aan het begin van de film, als gevolg van een door een tiener veroorzaakt verkeersongeluk. Moeder Becca (Kidman) heeft zich gestort op haar tuin, waar elk plantje perfect moet staan. Daar heeft ze immers nog wel controle over.

Deprimerend zaaltje

Emotioneel krijgt ze goedbedoelde steun van haar moeder (Dianne Wiest), die ooit haar zoon, en dus Becca’s broer, is verloren. Maar dat was aan een overdosis, en dus iets geheel anders is dan aan een stom verkeersongeluk.

De vergelijking irriteert Becca dan ook meer dan dat deze haar helpt in haar rouwverwerking. In plaats daarvan zoekt ze contact met de tiener die verantwoordelijk was voor de dood van haar zoon.

Er groeit langzaam een band tussen de twee, maar is zo’n surrogaat moeder-zoon-relatie wel zo’n goed idee?

Groepstherapie

Haar man Howie (Eckhart) gelooft intussen meer in de heilzame werking van groepstherapie. Elke week sleept hij Becca naar een deprimerend zaaltje waar ze trieste verhalen aanhoren van andere ouders die hun kind zijn verloren.

Die zoeken steun bij God, tot ergernis van Becca. Na een woede-uitbarsting tijdens een groepssessie houdt ze de therapie voor gezien.

Howie blijft wel komen, maar dat kan ook te maken hebben met de aanwezigheid van de fraaie Gaby (Sandra Oh), met wie hij stiekem joints rookt voor de therapie. Hetgeen resulteert in de enige scène in Rabbit Hole waar om gelachen mag worden.

Op de vierkante meter

Dat Rabbit Hole oorspronkelijk een toneelstuk was, is duidelijk terug te zien in de film: er wordt geacteerd op de vierkante meter, met een minimum aan locaties.

Dat pakt bij vlagen fascinerend uit: Kidman acteert weer eens op de toppen van haar kunnen en sleepte met haar rol dan ook een Oscarnominatie in de wacht. Maar behalve benauwend is Rabbit Hole ook een beetje voorspelbaar en daardoor saai.

Ingehouden

Rabbit Hole is een opvallend ingehouden en volwassen film voor regisseur John Cameron Mitchell, wiens vorige films Shortbus (2006) en Hedwig and the Angry Inch (2001) nog bol stonden van seksuele expliciete scènes.

In Rabbit Hole is de seks ver te zoeken en draaien twee van elkaar vervreemde echtgenoten platonisch om elkaar heen. Zo’n acteursfilm is weliswaar een stap vooruit, maar stiekem worden de kwajongensstreken van Mitchell ook wel gemist in dit degelijke drama.

In 22 zalen