AMSTERDAM - De dertienjarige Lou ontfermt zich over Nora, een jonge dakloze vrouw in Parijs. Lou is erg slim, maar er is nog veel dat ze van No leren kan. Aandoenlijke film.

Lou Bertignac is een intelligent, maar beetje eenzaam tienermeisje. Ze heeft weinig vrienden op school. De leraar is aardig voor haar. Soms lacht Lucas, een leuke jongen in haar klas, even naar haar terug. Thuis treuren vader en moeder om de dood van hun tweede kind.

Alles begint te veranderen wanneer Lou een spreekbeurt houdt over No. No is een S.D.F. (Sans Domicile Fixe), een dakloze. Ze is op haar achttiende uit de jeugdopvang gezet en leeft nu op straat. Lou en No worden vriendinnen en Lou haalt haar ouders er zelfs toe over om No in huis te nemen. De wilde No zorgt voor nieuw leven thuis.

Spreekbeurt

No et Moi is gebaseerd op een roman van Delphine de Vigan. In Frankrijk was het boek erg succesvol. Tieners zoals Lou, die een grote interesse hebben voor maatschappelijke problemen, vind je overal. No et Moi zou dus ook hier wel eens kunnen aanslaan, al was het maar omdat de Lou´s van Nederland ook een leuke spreekbeurt aan de film kunnen wijden.

Die didactische kant ligt er soms een beetje dik bovenop. Zo onderwijzen Lou´s leraar en haar googlende vader ons dat er 800.000 daklozen zijn in Frankrijk. Alleen al in Parijs leven 100.000 mensen op straat.

Nuttige informatie, maar gelukkig heeft regisseur Zabou Breitman niet alleen oog voor de feitjes. Wat No et Moi vooral geslaagd maakt is de aandacht voor de bijzondere meidenvriendschap.

Luidruchtig

Voor de vloekende, rokende, zuipende No betekent de ontmoeting met Lou een kans op een normaal bestaan. Ze probeert te stoppen met drinken. Ze neemt een baantje. Voor de timide Lou neemt No de plaats in van haar depressieve moeder. No is haar voorbeeld. Ze leert haar dansen, flirten, brassen, puberen.

Met die leuke jongen uit de klas in hun midden, Lucas, groeien de meiden een tijd lang samen op. Breitman houdt het meestal subtiel: Lou’s ontluikende seksualiteit, onderlinge jalousie, het risico dat Lou de kant van No op zal gaan, de kans dat No een beter leven staat te wachten…

De scène waarin Lou haar bleke vriendin voor het eerst in bad stopt, is simpel, mooi en aangrijpend. Op een aantal andere momenten, bijvoorbeeld in de finale, legt Breitman jammer genoeg teveel nadruk. Dan wordt het een beetje bedacht en melodramatisch.

Vriendschap

Desondanks: een lieve en aangrijpende film. En dat is niet in de laatste plaats te danken aan actrice Julie-Marie Parmentier.

Als No ratelt ze aan één stuk door, ontwijkt vragen met luidruchtige grappen en maar laat ons ondertussen ook haar angst en kwetsbaarheid voelen. De nieuwsgierigheid en vriendschap van de dertienjarige Nina Rodriguez, die de rol van Lou op zich nam, lijkt nauwelijks gespeeld.

In 4 zalen.

Bekijk trailer: