‘De tijd verstrijkt en bloemen vergaan…’ Mooie gedichten schrijven valt nog niet mee. De Koreaanse regisseur Lee Chang-dong weet als geen ander hoe je de poëzie vangt in schijnbaar alledaagse, of zelfs lelijke en wrange gebeurtenissen.

Poetry begint met twee gebeurtenissen die nauwelijks dichterlijke gevoelens oproepen. Een jong meisje pleegt zelfmoord na door medescholieren te zijn verkracht.

En de 66-jarige Mija (Yoon Jeong-hee) hoort bij de dokter dat haar vergeetachtigheid het gevolg is van beginnende Altzheimer.

Beide gebeurtenissen houden verband, want Mija’s kleinzoon is betrokken bij die groepsverkrachting. De ouders van de andere leerlingen proberen politievervolging te voorkomen door met de ouders van het meisje een schadevergoeding overeen te komen. Mija zit bij de gesprekken, maar is met haar gedachten ergens anders.

Poëziecursus

Mija heeft zich net opgegeven voor een poëziecursus en probeert een echt gedicht te schrijven. Het is een laatste poging om vast te houden aan de wereld om haar heen.

Maar wanneer ze naar het platteland reist om de moeder van het verkrachte meisje om vergeving te smeken, laat ze zich meeslepen door de schoonheid van de omgeving en vergeet waarvoor ze kwam.

Koninklijke waardigheid

Poetry is de vijfde film van regisseur Lee Chang-dong en hij won er in Cannes de prijs voor beste scenario mee. Net als in zijn vorige film Secret Sunshine (2007) begint hij met een bijna banale werkelijkheid, om er vervolgens iets heel moois mee te zeggen over grootse thema’s als schuld, verlossing, troost, vergeven en vergeten.

En net als zijn vorige film, is Poetry het portret van een bijzondere vrouw. Mija heeft, naast de zorgen over haar kleinzoon en haar eigen gezondheidproblemen, ook nog de zorg op zich genomen van een dementerende en lastige oude man. Toch behoudt zij haar bijna Koninklijke waardigheid.

Wegdrijven

Hier is ze nog relatief onbekend, maar actrice Yoon Jeong-hee is een veterane van de Zuid-Koreaanse cinema. De 66-jarige actrice debuteerde in 1967 en schijnt al meer dan 333 films op haar naam te hebben. Na tien jaar van afwezigheid keert ze terug voor de camera, en zij is erg goed.

Poetry is wat de titel belooft: onroerend en mooi dankzij fraai camerawerk, een bijzonder verhaal en een regisseur die zijn actrice zichtbaar liefheeft. Het gedicht dat Mija uiteindelijk schrijft, voorat ze zich definitief laat wegdrijven in haar Altzheimer, is er een dat je zou willen onthouden.

Bekijk trailer:

 In 5 zalen