Marie en Francis zijn al jarenlang vrienden, maar nu willen ze allebei maar een ding: dat de ander ophoepelt zodat ze alleen kunnen zijn met Nicolas.

Nicolas ziet er met zijn blonde krullen uit als een jonge god uit de Griekse Oudheid. ‘Wie is die zelfingenomen Adonis?’ vraagt Marie wanneer ze hem op een feestje spot. ‘Die blonde?’ antwoordt Francis achteloos. ‘Een plattelandsjongen.’ In werkelijkheid zijn ze beiden op slag verliefd.

Les Amours Imaginaires speelt zich af in de hippe, artistieke cafés en theatertjes van Montréal. Of je homo, bi of hetero ben, doet er hier niet toe. Uiterlijk lijkt echter wel heel belangrijk. Francis is een stijlbewuste homo in retro kleding. Marie ziet er uit als Audrey Hepburn of een elegante huisvrouw uit de jaren vijftig.

Retro. Vintage. Wanneer ze Nicolas met een meisje met blauw haar zien dansen, fluisteren Francis en Marie giftig: ‘Wie is die androïde?’

Ingebeeld

Les Amours Imaginaires is de tweede film van een opvallend jonge Canadese regisseur van arthouse films. Xavier Dolan is 21 jaar. Zijn vorige, J’ai Tué Ma Mere, was in 2009 de Canadese inzending voor de Oscars. Hij speelde zelf de hoofdrol in het autobiografische verhaal over een homoseksuele jongen en zijn moeder.

Ook Les Amours Imaginaires is geïnspireerd op Dolan’s eigen leven en opnieuw speelt hij een van de hoofdrollen, die van Francis.

Marie en hij spreken af met Nicolas, gaan met hem uit en ze slapen zelfs met z’n allen in hetzelfde bed. Maar ieder voor zich dromen de twee van hun eigen, exclusieve verhouding met Nicolas.

Wat de ontspannen Nicolas zelf eigenlijk wil, blijft in het vage. Wanneer ze een paar dagen met z’n drieën in een vakantiehuisje doorbrengen, blijkt de liefde exact wat de titel al verklapte: imaginair, ingebeeld.

Narcistisch

Driehoeksverhoudingen leveren vaak mooie films op, omdat we daarin kunnen meeleven met drie mensen die, net als wij, liefhebben, verlangen en lijden – in de tragische wetenschap dat minimaal een van hen uiteindelijk zal worden afgewezen. Maar juist dat medeleven ontbreekt in Les Amours Imaginaires.

Het belangrijkste manco is dat Francis, Marie en Nicolas zulke oppervlakkige personages zijn. Om niet te zeggen: irritant narcistisch. Dolan, Mona Chokri en Niels Schneider spelen hun rol zonder subtiliteit, en ook als regisseur geeft Dolan ons weinig gelegenheden om voor zijn personages te gaan voelen.

Soms onderbreekt hij het verhaal met fictieve interviews. Jonge mannen en vrouwen, die verder met verhaal niets te maken hebben, vertellen over hun liefdesverdriet. Het effect is tegenstrijdig. De interviews zijn bedoeld om het verhaal universeler te maken, maar ze zetten Marie en Francis nog verder op afstand.

Stijliconen

De voorbeelden van de jonge filmmaker liggen voor het oprapen: de Franse Nouvelle Vague, Wong Kar Wai, Breakfast at Tiffany’s, Franse popliedjes uit de jaren ’50 en ’60. de bril uit Lolita… Het wijst allemaal op een sterk visueel ingestelde, maar ook onrijpe regisseur.

Je vermoedt dat de 21-jarige zelf nog teveel in het arty wereldje zit dat hij in Les Amours Imaginaires schetst, en nog niet goed weet hoe hij een bredere publiek kan raken. Ditmaal heeft hij zich, net als zijn narcistische personages, teveel laten meeslepen door zichzelf en zijn stijliconen.

In 15 zalen