Ouderwets aandoende verfilming van de gelijknamige bestseller, met Ricky Koole als enig lichtpunt.

Toen Sonny Boy van Annejet van der Zijl in 2004 verscheen was het vrijwel meteen een bestseller. De tragische geschiedenis van de Surinaamse immigrant Waldemar, de blanke Rika en hun zoontje Sonny Boy las als een fictieve familiekroniek, maar was nog waar gebeurd ook.

Een verfilming lag voor de hand, maar omdat het verhaal plaatsvindt van 1928 tot en met de Tweede Wereldoorlog was een fiks budget vereist, alleen al voor de uitgebreide kostuumafdeling.

Dat budget (6 miljoen euro) kwam er uiteindelijk en ambitie kan Sonny Boy niet worden ontzegd: locaties, aankleding en figuratie zijn dik in orde. Ook wanneer de Duitsers in ons land rondstampen wordt niet op een soldaat meer of minder gekeken.

Vrijgevochten type

Het verhaal begint echter jaren eerder, in 1928, wanneer de vrijgevochten Rika (een overtuigende Ricky Koole) genoeg heeft van haar schijnheilige overspelige man Willem (Marcel Hensema) en hem verlaat. Tegelijkertijd verlaat aan de andere kant van de wereld de Surinamer Waldemar (een stuk minder overtuigende Sergio Hasselbaink) zijn vaderland om in Nederland te gaan studeren.

Hij komt via een omweg als kostganger bij Rika terecht en omdat ze beiden niet geaccepteerd worden door de bekrompen Nederlandse burgers groeit er een band tussen hen.

Die wordt sterker met de geboorte van hun zoontje Waldy, bijgenaamd Sonny Boy, maar met deze bastaard is het vooroorlogse schandaal ook compleet. Rika raakt de voogdij over haar oudere kinderen kwijt en wordt op straat gezet.

Ouderwets

Er is zo al een hoop ellende de revue gepasseerd, en dan moet de hele Tweede Wereldoorlog nog komen. Sony Boy is een lange zit omdat de opbouw ouderwets en fantasieloos is: in chronologische volgorde worden alle gebeurtenissen getoond, waardoor het drama een hoog en-toen-en-toen-gehalte heeft.

Af en toe is er een zijstapje, wanneer Waldemar terugdenkt aan Suriname, maar dat wordt ook meteen uitgelegd door een van de personages (‘hij heeft heimwee’). Die uitleggerigheid maakt de film hopeloos ouderwets, alsof hij gemaakt is in de tijd waarin hij speelt.

Ricky Koole geeft de vrouwelijke hoofdrol nog wat pit, en haar rol is dan ook het enige moderne aan de film: een vrouwelijk publiek leeft nu eenmaal graag mee met een vrijgevochten hoofdrolspeelster, die haar tijd vooruit was. Sonny Boy is een kinderfilm geworden, maar dan voor kijkers naar Omroep Max.

Bekijk trailer:



In 113 zalen