Tragikomedie over twee tieners die hun biologische vader opzoeken, wat gemengde gevoelens bij hun lesbische moeders (Julianne Moore en Annette Bening) teweegbrengt.

Een goed geschreven drama waar ook om te lachen valt, met sterke rollen van twee Amerikaanse actrices (Julianne Moore en Annette Bening) die rond de vijftig zijn en er ook zo uitzien, en bovendien twee lesbiennes spelen: als de bioscoop zo’n film vertoont weet je dat het Oscarseizoen officieel is begonnen. Hoera!

Lesbo’s

De beide actrices worden dan ook al getipt voor de komende Oscaruitreiking, en heus niet omdat ze zo dapper zijn om als heterovrouwen twee lesbo’s te spelen – integendeel.

Benings personage Nic maakt er zelf een grap over dat lesbiennes in Hollywoodfilms altijd door hetero-actrices worden gespeeld.

Bekijk de trailer

Bovendien is hun geaardheid slechts de aanleiding voor het verhaal waarin hun beide kinderen – de 18-jarige dochter Joni en de 15-jarige zon Laser - op zoek gaan naar hun biologische vader.

Deze spermadonor blijkt ene Paul (Mark Ruffalo) te zijn, een wat zweverige restauranthouder die even moet bijkomen van het nieuws dat hij in één klap vader is van twéé tienerkinderen.

Wijntje te veel

Na een moeizaam begin vol heerlijk ongemakkelijke scènes, begint Paul zich steeds meer als echte vader op te stellen. Daar heeft de sarcastische Nic meer problemen mee dan Jules (Moore), die Paul wel mag. Maar wanneer Nic een wijntje te veel op heeft – wat vrij vaak gebeurt - maakt ze van haar hart geen moordkuil.

De beide kids (Mia Wasikowska uit Alice in Wonderland en Josh Hutcherson) moeten ook wennen aan de nieuwe situatie. Vooral zoon Laser, die eigenlijk het meest benieuwd was naar zijn vader, kan er niet goed mee omgaan wanneer Paul hem vaderlijk adviseert dat zijn beste vriend een slechte invloed op hem heeft.

Feelgood

The Kids Are All Right is zo’n typische Amerikaanse independent film die serieuze problemen aankaart zonder dat de feelgood factor wordt vergeten. En daar is niets mis me, zeker niet wanneer het script voorziet in spitse dialogen die met name door Bening en Moore met veel overgave worden uitgesproken.

André Nientied
In 30 zalen