Thriller naar bestseller van Saskia Noort oogt als een soap met mooiere decors. Met Bracha van Doesburgh, Halina Reijn en Thom Hoffman.

De feestelijke première van De Eetclub leverde een zelden vertoond schouwspel op. Terwijl het een ongeschreven wet is dat er op een premièreavond alleen positieve geluiden klinken, werd De Eetclub al op de premièreavond afgeserveerd, en nog wel door mensen die bij de film betrokken zijn. Dat maakt extra nieuwsgierig naar De Eetclub.

De Eetclub is de tweede verfilming van een bestseller van de thrillerschrijfster Saskia Noort. De eerste, Terug naar de Kust, werd vorige jaar ook povertjes ontvangen door de critici (NU.nl oordeelde ‘sfeerloze tv-thriller’), maar trok wel meer dan 350.000 bezoekers, mede dankzij de hoofdrol van Linda de Mol.

Hitchcockiaanse muziek

Zag Terug naar De Kust er dus uit als een tv-thriller, De Eetclub oogt wel meteen als film, dankzij de luxueuze locaties en de Hitchcockiaanse muziek die spanning in het vooruitzicht stelt wanneer er nog geen vuiltje aan de lucht is.

Zoals wanneer Karen (Bracha van Doesburgh) en Michel (Mark van Eeuwen) verhuizen van hun Amsterdamse grachtenpand naar een fraaie villa in het Gooi.

Verwend en verveeld

Karen heeft een doodgeboren kindje gehad, maar dat trauma is ze opvallend snel vergeten wanneer ze in het eetclubje van Hanneke (Halina Reijn) en haar vriendinnen wordt opgenomen.

Stuk voor stuk verwende, verveelde Gooise vrouwen die niet weten wat ze met hun vrije tijd aan moeten en dus veel wijn drinken en elkaars mannen versieren.

Onder het tapijt

Een van die mannen is rokkenjager Simon (Thom Hoffman), een vastgoedhandelaar en dus per definitie louche. Maar behalve overspel wordt er meer onder het dure tapijt geschoven in het Gooi; al snel vallen er zelfs doden.

De naïeve Karen begrijpt niet wat er allemaal aan de hand is en gaat op onderzoek uit, wat een gevaarlijke hobby blijkt.

Naïef hertje

Het goede nieuws is dat De Eetclub goed is gecast: Van Doesburgh is overtuigend als naïef hertje, en Hoffman aannemelijk als gluiperig type. Maar fraaie locaties en een paar goede acteurs (Hoffman, Reijn) kunnen niet verhullen dat De Eetclub het niveau van soap niet overstijgt.

De dialogen kabbelen voort, of de personages horen nét iets wat ze niet hadden mogen horen, een typische soaptruc.

Grafrede

Onbedoeld hilarisch hoogtepunt is een grafrede van Thom Hoffman, uitgesproken nadat een van de personages vanaf een balkon is gevallen, gesprongen dan wel geduwd: ‘Wat heb je gedacht, die drie seconden tussen het balkon en het asfalt?

We hadden je vangnet moeten zijn, maar we waren het asfalt.’ Aan zo’n lachwekkend kromme tekst valt zelfs voor een goede acteur geen eer te behalen.

Soapthriller

Na twee matige Saskia Noort-verfilmingen mag duidelijk zijn dat de schuld bij het basismateriaal ligt: van deze dertien-in-een-dozijn lectuur valt hooguit een aardige tv-thriller te maken.

De Eetclub is meer soap dan thriller, en voor soap hoeven we niet naar de bioscoop. Hopelijk pakt de échte Gooische Vrouwen-film volgend jaar stukken beter uit.

In 109 zalen

Bekijk trailer