Wat gebeurt er met een goedlachse Amerikaanse dominee die van zijn Exorcismes een soort goochelshow maakt en zelf niet meer gelooft? Die krijgt natuurlijk te maken met de werken van de Duivel.

Dominee Cotton Marcus (Patrick Fabian) is een mooi portret. De jonge reverent belazerde jarenlang de kluit met zijn zogenaamde duiveluitdrijvingen en heeft nu last van zijn geweten. Om te demonstreren hoe goedgelovig sommige mensen zijn, neemt hij een cameraploegje mee naar de familie Sweetzer in Louisiana.

Daar, in een afgelegen boerderij, woont Nell met haar broertje en bezorgde vader. Pa is ervan overtuigd dat Nell is bezeten door de duivel. Marcus gelooft er geen biet van, knipoogt naar de camera terwijl hij zijn ‘uitdrijvingsrituelen’ uitvoert, en dan slaat deze mockumentary om in pure, bovennatuurlijke horror.

Blair Witch

De horrorfilm die zich als documentaire voordoet - inclusief schokkende camera en geluidsvrouw die in beeld loopt – het is een cliché geworden. The Blair Witch Project gaf het voorbeeld in 1999. The Last Exorcism leent veel uit die film, en uit The Exorcist en Rosemary’s Baby.

Wat de film toch erg leuk maakt, is de humoristische rol van Fabian als religieuze kwakzalver. Ook het feit dat Marcus zich staande moet houden tussen paranormale fenomenen aan de ene kant, en een bezorgde en boze vader aan de andere, verhoogt de spanning.

Interne logica

Gesmokkeld wordt er wel met de videodocumentfictie. Enge muziek zul je onder een serieuze documentaire niet snel aantreffen. En wat moet je met die scène waarin het bezeten meisje ’s nachts zelf de camera ter hand neemt? Het occulte heeft kennelijk niet veel op met interne logica.

Toch eindigt juist die scène wel met een goede schok. Die nachtelijke slaapwandeling, de vreemde sterfgevallen onder het vee en de duivelsuitdrijving in de hooischuur zijn behoorlijk ‘creepy’.

Geleend

Toch wordt The Last Exorcism nooit veel méér dan een reeks handig aan elkaar geplakte enge scènes. Veel ideeën zijn geleend. Sommige klassieke horrormomenten hebben een fris nieuw jasje gekregen.

Regisseur Daniel Stamm heeft met Rev. Cotton Marcus een ontzettend leuk personage in handen, maar maakt er niet genoeg gebruik van. Marcus’ karakterontwikkeling houdt na een half uur al op. Ook zijn tegenspeler, de vader, wordt voor de finale vrij letterlijk uitgeschakeld.

Dat is jammer, want juist goede, geloofwaardige personages zorgen ervoor dat je mee gaat leven. Zorgen ervoor dat al die bovennatuurlijke gebeurtenissen écht angstaanjagend worden.

Dat de film daarin iets tekort schiet, is vooral merkbaar tijdens de finale die even abrupt komt als in The Blair Witch Project. Waar die film je achterliet met een onrustwekkend WTF?-moment, geeft The Last Exorcism vooral het gevoel de belofte nooit helemaal te hebben waargemaakt.

In 11 zalen