Kluchtige komedie waarin Gemma Arterton als vamp het dorp waar ze opgroeide bij haar terugkeer op stelten zet.

De Britse regisseur Stephen Frears heeft in de afgelopen 25 jaar een zeer divers oeuvre opgebouwd. Na een geslaagd low budget begin met de filmhuisklassieker My Beautiful Laundrette (1985) schakelde hij binnen een paar jaar door naar een grote productie als Dangerous Liaisons.

Hij maakte meesterwerken als High Fidelity en The Queen, maar ook missers als Hero en Mary Reilly.

Britse tussendoortjes

Maar als er één constante in de filmografie van Frears is geweest, is het dat hij na elk Hollywood-uitstapje altijd wel weer terugkeert naar Groot-Brittannië om daar een film van bescheiden omvang te maken, liefst een hedendaagse zedenkomedie, zoals The Snapper of The Van.

Zijn nieuwste film, Tamara Drewe, past ook in die categorie.

Pedante schrijver

De komedie is gebaseerd op een stripverhaal dat op zijn beurt weer losjes was gebaseerd op het klassieke boek Far From the Madding Crowd van Thomas Hardy. Er zitten dan ook allerlei verwijzingen naar Hardy in de film.

Een groot deel van het verhaal speelt zich bovendien af in een huis waar beginnende schrijvers worden onderwezen door een pedante bestsellerschrijver (Roger Allam).

Vamp met nosejob

Maar de echte hoofdpersoon is natuurlijk de titelfiguur, Tamara Drewe, gespeeld door Gemma Arterton (Quantum of Solace).

Na de dood van haar moeder keert ze terug naar het dorp waar ze opgroeide en vroeger flink werd gepest vanwege haar grote neus. Maar dankzij plastische chirurgie is ze inmiddels in een heuse vamp veranderd.

IJdele rocker

Ze brengt het hoofd op hol van de pompeuze bestsellerschrijver, maar ook dat van een oude vriend. En wanneer er bovendien een ijdele rocker (leuke rol van Dominic Cooper) in het dorp neerstrijkt stapelen de verwikkelingen zich al snel op. Vooral door toedoen van twee tienermeisjes die met fake mailtjes de gang van zaken een handje helpen.

Kluchtig & luchtig

Tamara Drewe is een prettig voortkabbelende zomerse komedie, waarin de soms wat kluchtige verwikkelingen mikken op een brede glimlach bij de kijker.

Erg diep gaat deze hedendaagse zedenkomedie zeker niet, maar dat was vast ook niet de ambitie van Frears. Het is eerder een luchtig tussendoortje, zoals de regisseur er wel meer heeft gemaakt.

In 10 zalen

Bekijk trailer