C'est déjà l'été – Martijn Maria Smits

'Het is al zomer.' Maar reken niet op een zonnestraaltje in het sombere C'est déjà l'été.

Waarom zou een jonge, talentvolle Nederlandse regisseur een film willen maken over drie gebroken levens in mistroostige Wallonië?

Martijn Maria Smits, winnaar in 2009 van een Gouden Kalf voor zijn korte film Anvers, is er eerlijk over. Het is zijn grote bewondering voor het werk van de gebroeders Jean-Pierre en Luc Dardenne (La Promesse, Rosetta, Le Silence de Loma).

Ook C'est déjà l'été is rauw realistisch, vrijwel plotloos en gefilmd in documentaire stijl, gebruikmakend van schokkerige digitale video.

Bekijk de trailer

Smits woonde bijna een jaar in het Belgische Seraing (tevens de thuisbasis van de Dardennes) en wist het vertrouwen te winnen van de bevolking. Sommigen verschijnen voor zijn camera. Hij portretteert ze als gevangenen in een deprimerend bestaan.

Tevergeefs

C'est déjà l'été volgt de familie Bournonville. Vader, dochter en zoon zitten vast in een uitzichtloze situatie en zoeken, ieder op zijn of haar manier, ontsnapping.

Vader Jean (Patrick Descamps) is ontslagen, maar verbergt dat voor zijn gezin. Hij bivakkeert in zijn busje, eet en slaapt in de laadruimte, wast zich op het toilet van een pompstation of in de douches van een werkplaats, en rijdt. Urenlang.

Wanneer hij eindelijk het doel van zijn reis bereikt, kan hij nauwelijks woorden vinden voor zijn verdriet.

Nieuwe navelpiercing

Dochter Marie (Julie Anson) is een moeder van 18, maar ze wil de baby niet. Ze is meer bezig met haar nieuwe navelpiercing en met Lucas, de vader van haar kind, die in de gevangenis zit. Ze betaalt haar broertje Benjamin voortdurend om te babysitten. Als zij maar uit huis weg kan.

Het verhaal van Benjamin (Benjamin Willem) is het meest dramatisch. De twaalfjarige jongen heeft een zacht karakter, maar verschijnt steeds minder op school en het kattenkwaad dat hij uithaalt neemt almaar verontrustender vormen aan. Zijn leraar probeert hem te bereiken. Tevergeefs.

Smerig ruitje

Vrolijk wordt je er niet van en je moet het geduld hebben voor dit soort arthouse, maar het is wel knap gedaan. C'est déjà l'été lijkt zo uit het leven gegrepen, maar hier is subtiel geschreven, goed geacteerd en knap geregisseerd. Smits biedt een overtuigende blik in een wereld, die hopelijk de uwe niet is.

Het laatste shot, gefilmd door een smerig ruitje, brengt de familieleden bijeen. Ze zijn eindelijk samen en het lijkt alsof ze elkaar zelfs een beetje troosten - maar ze zitten dan wel in de bezoekkamer van de gevangenis.

In 5 zalen

Tip de redactie