Er is, zo leert ons After.Life, geen betere manier om het leven te leren waarderen dan een (bijna?) doodervaring. Er zijn echter wel betere horrorfilms.

Christina Ricci was onvergetelijk toen ze op haar elfde de rol speelde van Wednesday, het dochtertje van de griezelig grappige Addams Family. Ze heeft een gezicht dat lijkt voorbestemd voor horror. After.Life brengt ze voor een groot deel naakt door, maar dat doet ons minder.

Ricci speelt ditmaal de rol van Anna Taylor, een schooljuf die moeite heeft om het leven en de liefde te omarmen. In het begin van After.Life zien we hoe het huwelijksaanzoek van vriendje Paul (Justin Long) daardoor volledig in de soep loopt.

Video

Anna stapt na het mislukte aanzoek overstuur in de auto, krijgt een vreselijk verkeersongeluk en belandt zo in het mortuarium. Ze ontwaakt op de ontleedtafel van begrafenisondernemer Eliot Deacon (Liam Neeson).

Het vreemde is: Anna voelt zich levend, maar verder wijst alles erop dat ze morsdood is. Pure ontkenning, legt Deacon uit.

Vriendelijke reus

Deacon, ogenschijnlijk een grote vriendelijke reus, beweert dat Anna dood is en dat alleen hij met de doden kan communiceren. Hij wil haar helpen haar heengaan te aanvaarden. Anna raakt er echter steeds meer van overtuigd dat ze nog wél leeft en in handen is gevallen van een krankzinnige.

En ondertussen prepareert hij dus haar lichaam. De messen, zagen, bijlen en andere instrumenten liggen klaar. 'Je moet mooi zijn voor je begrafenis. Dit is hoe ze je zullen herinneren.'

Mooi bloed

Een heel creepy uitgangspunt, maar dat maakt nog geen goede horrorfilm. Dat begint met een eng idee, maar als het goed is voel je de angst uiteindelijk in je keel kloppen, of het zakt naar je maagstreek.

Dat lukt in deze film niet erg met de lange monologen van Neeson, de nadrukkelijke boodschap ('Waarom sterven we? Zodat het leven belangrijker wordt') en de vaak erg voorspelbaar opgebouwde griezelscènes.

Kadavers

Natuurlijk schrikt Anna als ze in het mortuarium andere kadavers onder witte lakens ziet liggen. Natuurlijk vindt ze een schaar om zich tegen Deacon te verweren. Dat soort scènes moeten het hebben van een onberispelijke opbouw en timing. Die zijn hier vaak zoek.

Ook de gekozen cinematografie helpt niet. After.Life is geschoten in heldere kleuren wit, rood en paars. Dat levert veel mooie plaatjes op. Maar als een plas bloed er uitziet als een glamoureuze prentbriefkaart, heb je als horrorregisseur toch verkeerde keuzes gemaakt.

In 8 zalen